تصویری دیدنی از یک خورشید گرفتگی غیرعادی

رصدخانه فضایی خورشیدگرد ناسا 7 اکتبر گذشته تصویری غیرعادی از یک خورشید گرفتگی را تهیه کرد که آژانس فضایی آمریکا در روزهای اخیر آن را منتشر کرد.

به گزارش خبرگزاری مهر، رصدخانه دینامیک خورشیدی (SDO) ناسا در فوریه 2010 در مدار قرار گرفت و برای اولین بار موفق شد در 7 اکتبر گذشته از عبور ماه از جلوی خورشید تصویری دیدنی تهیه کند که ناسا به تازگی آن را منتشر کرده است.

در تصویری که این رصدخانه فضایی شکار کرده است، سایه سیاه ماه دیده می شود که نیمی از خورشید را پوشانده و آن را به شکل یک هلال درآورده است.

به اعتقاد دانشمندانی که بر روی خورشید مطالعه می کنند، تصویری که ماهواره ناسا از خورشید تهیه کرده بسیار زیبا و دیدنی است.

سایه سیاه ماه که به نظر می رسد نیمی از خورشید را بریده باشد می تواند در محاسبه اثرات شکست نور بر روی اپتیک این تلسکوپ و تصحیح این اثر نوری کمک کند.

بقيه در ادامه ي مطلب...

ادامه نوشته

کشف 33 جفت سیاهچاله در حال برخورد

گروهی از اخترشناسان در دانشگاه کالیفرنیا اعلام کردند موفق به کشف 33 جفت از سیاهچاله های در حال تلفیق در کهکشانهای دوردست شده اند.

رصدهای اخترشناسان نشان داده است که تقریبا تمامی کهکشانها از یک ابرسیاهچاله مرکزی با جرمی چندین میلیون یا میلیارد بار بیشتر از خورشید برخوردار است و کهکشانها نیز معمولا برای شکل دادن به کهکشانی جدید با یکدیگر برخورد کرده و یکی می شوند.

از پی آمدهای چنین پدیده ای یعنی تلفیق دو کهکشان ترکیب دو سیاهچاله و تشکیل یک سیاهچاله فوق عظیم و جرمگین تر خواهد بود. دو سیاهچاله در این مرحله در مسیری مارپیچی به سمت مرکز کهکشان حرکت کره و با ستارگان اطراف خود وارد کشمکش گرانشی خواهند شد که نتیجه این فرایند تلفیق سیاهچاله ها خواهد بود.

این پدیده در کهکشان زمین نیز رخ خواهد داد، زمانی که در حدود سه میلیارد سال دیگر، کهکشان راه شیری با کهکشان آندرومدا برخورد کند. اخترشناسان انتظار مشاهده تعداد زیادی از این سیاهچاله های درحال تلفیق را دارند اما تا کنون تنها موفق به رصد تعداد محدودی از آنها شده اند.

محققان دانشگاه کالیفرنیا گزارش رصد 33 جفت جدید از این نوع سیاهچاله ها را به منظور کاهش دادن تفاوت میان سیاهچاله های رصد شده و ناشناخته اعلام کردند. این محققان برای جستجوی ابرسیاهچاله های در حال برخورد از شتاب سیاهچاله ها و طیف نوری به جامانده از کهکشانها استفاده کردند.

این رصدها از این رو با ارزش خوانده می شوند که می توانند نشان دهند سیستمهای سیاهچاله ای دوتایی نسبت به آنچه در گذشته تصور می رفت بسیار رایجترند. همچنین این سیستمهای دوتایی می توانند دفعات برخورد کهکشانها با یکدیگر را طی زمان تعیین کنند.

بر اساس گزارش زی نیوز، با بررسی همین سیستمها اخترشناسان توانستند نشان دهند که کهکشانهای سرخ رنگ از چهار تا هفت میلیارد سال پیش، هر یک میلیارد سال یک بار با یکدیگر برخورد کرده اند.

کشف گروهی از اخترنماها برای تائید تئوری نسبیت انیشتین

گروهی از ستاره شناسان ایتالیایی با هدف اثبات تئوری نسبیت عمومی انیشتین موفق شدند در کمتر از سه ماه حدود 20 اخترنمای هزارم ثانیه ای جدید را شناسایی کنند.

اخترنماهای هزارم ثانیه ای گروهی از ستارگان نوترونی چرخنده بسیار قدیمی هستند که با جذب ماده یک ستاره نزدیک می توانند زندگی خود را از سر گیرند.

این اخترنماها یکی از دقیق ترین ساعتها در طبیعت به شمار می روند و به همین دلیل می توانند دانشمندان را به تنها تکه گمشده پازل تائید تئوری نسبیت عمومی انیشتین رهنمون کنند. این تکه گمشده، مشاهده مستقیم امواج گرانشی است.

اکنون محققان آژانس فضایی ایتالیا و موسسه ملی فیزیک هسته ای با کمک "ماهواره پرتوهای گامای فرمی" ناسا به این کشف جدید دست یافتند.

اولین اخترنمای هزارم ثانیه ای 28 سال قبل کشف شد و از آن زمان تاکنون 60 نمونه دیگر از این ستارگان نوترونی در کهکشان راه شیری شناسایی شده اند.

این اجرام آسمانی به سبب شدت بسیار پایین انتشارات رادیویی آنها به سختی رصد می شوند و بنابراین اغلب در نقطه کور تلسکوپها قرار دارند.

در این تحقیقات، ماهواره فرمی در نزدیکی حلقه کهکشان راه شیری یک صد چشمه گامایی تاکنون ناشناخته را کشف کرد. سپس ستاره شناسان برخی از این چشمه ها را رصد کرده و منابع رادیویی را کشف کردند که این منابع سرعت بسیار بالای گروهی از اخترنماها را نشان می دادند.

این دانشمندان با این کشف دریافتند که با کمک امواج رادیویی می توان با دقت بسیار بالایی به شناسایی اخترنماهای هزارم ثانیه ای پرداخت. به همین منظور با کمک پنج تلسکوپ بسیار قوی رادیویی در دنیا شروع به بررسی تمام چشمه های گامایی کردند که به طور بالقوه برای انجام این تحقیقات مورد توجه قرار داشتند.

براساس گزارش آنسا، این محققان در مدت کمتر از چند ماه موفق شدند 17 اخترنمای هزارم ثانیه ای را کشف کنند. این اخترنماهای ویژه، ستارگان کمتر شناخته شده ای هستند و به همین دلیل دانشمندان امید بسیاری دارند که با این کشفیات جدید، ماهیت و تکامل این اجرام آسمانی را بهتر درک کنند.

این اخترنماهای هزارم ثانیه ای همچنین می توانند به مهمترین رقیب دقیق ترین ساعتهای اتمی ساخته شده به دست انسان تبدیل شوند. به طوری که نظارت بر تغییرات آب و هوایی با دستگاهی تا این حد دقیق که تمام آسمان را در بر می گیرد می تواند برای اولین بار مشاهده مستقیم امواج گرانشی را امکانپذیر کند. مشاهده این امواج از نظر تجربی، تئوری نسبیت عمومی انیشتین را تائید می کند.

همسایه کهکشان راه شیری طولانی تر از تصورات است

ستاره شناسان آمریکایی با تهیه تصاویری جدید از جریان ماژلان که در حومه کهکشان راه شیری واقع شده است دریافتند که این جریان طولانی تر از آن چیزی است که تاکنون تصور می شد.

دانشمندان دانشگاه ویرجینیا با کمک تصاویر تلسکوپ گرین بانک موفق شدند طول واقعی این ساختار کیهانی بین کهکشانی را محاسبه کنند.

این محققان با استفاده از این طول جدید، سن جریان ماژلان را 5/2 میلیارد سال برآورد کردند. این محاسبات می تواند توضیحات جدیدی درباره اصل و ماهیت این توده بین کهکشانی ارائه کند.

"جریان ماژلان" یا "ابرهای بزرگ ماژلان" نخستین بار 30 سال قبل رصد شد اما تاکنون ستاره شناسان هرگز موفق نشده بودند کشف کنند که این جریان تا چه حد گسترده شده است و در کجا پایان می یابد. جریان ماژلان در اطراف کهکشان راه شیری گسترده شده است.

بقیه در ادامه ی مطلب...

ادامه نوشته

خط آهن تاج خورشیدی را ببینید / تهیه اولین تصاویر خط آهن تاج خورشید

گروهی از ستاره شناسان بین المللی برای اولین بارموفق شدند تصاویری از "خط آهن" تاج خورشیدی تهیه کنند.

محققان مرکز فضایی ناسا و یک گروه بین المللی به سرپرستی دانشمندان دانشگاه هاوایی توانستند این تصاویر را تهیه کنند.

نتایج این تحقیقات گامی رو به جلو برای فیزیکدانان خورشیدی است که با کمک این تصاویر می توانند اسرار تاج خورشیدی را فاش کنند.

تاج خورشیدی بخشی از اتمسفر خورشید است که به ارتفاع صدها هزار کیلوکتر گسترده شده است. این تاج در زمان خورشید گرفتگیهای کاملی که در سالهای 2006، 2008 و 2009 رخ داد به وضوح رویت شد.

بقیه در ادامه ی مطلب...

ادامه نوشته

5 سياره به دام شكارچي افتادند

تلسكوپ كپلر ناسا كه به آن شكارچي سياره‌ها گفته مي‌شود نخستين سياره‌هاي فراخورشيدي خود را شكار كرده است.

به گزارش بي‌بي‌سي، كپلر كه سال گذشته با هدف كشف سياره‌هايي كه خارج از منظومه شمسي قرار دارند به فضا پرتاب شده است، اين 5 سياره فراخورشيدي را در نخستين هفته ماموريت علمي خود شكار كرده است.

با اينكه تمام اين سياره‌ها از بپتون بزرگ‌تر هستند، اما سازمان فضايي آمريكا مي‌گويد  تلسكوپ كپلر به خوبي كار مي‌كند و از حساسيت خوبي برخوردار است كه توانسته آنها را كشف كند.

اين 5 سياره كپلر 4 بي، 5 بي، 6 بي، 7بي و 8 بي‌نامگذاري شده‌اند. اين سياره‌هاي فراخورشيدي تقريبا بسيار بزرگ هستند به‌گونه‌اي كه يكي از آنها چهاربرابر زمين است و يكي از آنها حتي از مشتري هم بزرگ‌تر است. همه اين سياره‌ها هم در فاصله‌اي نزديك به دور ستاره‌هايشان مي‌چرخند؛ تقريبا 2/3 تا 9/4 روز زميني طول مي‌كشد كه آنها يك بار مدار خود را به‌صورت كامل بپيمايند.

با توجه به فاصله بسيار كم سياره‌ها به ستاره‌اي كه دور آن مي‌چرخند و اين نكته كه اين ستاره‌ها از خورشيد ما بسيار داغ‌تر هستند مي‌توان گفت كه كپلر محيط واقعا داغ و بريان‌كننده‌اي را تجربه مي‌كند. مي‌توان درجه حرارت در اين مناطق را بين 1200 درجه سانتي‌گراد تا 1650 درجه سانتي‌گراد تخمين زد.

بيل بروكي يكي از دانشمندان ارشد ناسا كه در ماموريت كپلر حضور دارد در اين باره مي‌گويد: سياره‌هايي كه ما كشف كرده‌ايم همگي از مواد مذاب گداخته‌شده هم داغ‌تر هستند. همگي آنها به خاطر حرارتشان مي‌درخشند.

در واقع 2 سياره بالايي از مذاب آهن گداخته شده هم داغ‌تر هستند و نگاه كردن به آنها مانند نگاه كردن به يك كوره در حال گداختن مي‌ماند. آنها همگي درخشان هستند و مطمئنا جاي مناسبي براي پيدا كردن حيات نيستند.

با اين حال مي‌توان گفت اين سياره‌ها از منظر ديگري مي‌توانند نظرات دانشمندان را به‌خود جلب كنند. براي نمونه كپلر 7 بي‌يكي از كم‌چگال‌ترين سياره‌هاي فراخورشيدي است كه تا به حال كشف شده( حدود 17/0 گرم در سانتي‌متر مكعب).

دكتر بروكي در اين باره مي‌گويد: ميانگين چگالي اين سياره با احتساب هسته‌اش همانند چگالي استروفوم (نوعي فوم بسيار سبك) است. بنابراين كپلر بي‌7 به‌صورت خارق‌العاده‌اي سبك است، چيزي كه من مطمئنم تئوريسين‌ها به آن خيلي علاقه‌مند خواهند شد تا تلاش كنند ساختارش را درك كنند.

كپلر رو ز6 ماه مارس سال گذشته ميلادي به وسيله يك موشك دلتا 2 از پايگاه كيپ‌كاناوارال به فضا پرتاب شد. بزرگ‌ترين دوربيني كه تا به حالا به فضا پرتاب شده است در اين تلسكوپ قرار دارد.

شيوه كار كپلر براي شناسايي سياره‌هاي فراخورشيدي از اين قرار است كه وقتي سياره‌ها از جلوي ستاره‌هايشان رد مي‌شوند، كپلر سايه ايجاد شده بسيار كوچك آنها را تشخيص مي‌دهد.

نگاه عمیق هابل به گذشته جهان/ اولین مدرک از حمله به کوتوله های فضایی

دو قهرمان فضایی ناسا به تازگی رصدهای قابل توجه و با ارزشی از جمله رصد اولین کهکشانهای جهان و حمله یک سیاهچاله به یک کوتوله فضایی را انجام داده اند که ارسال نتایج آنها به زمین باعث هیجان زده شدن دانشمندان در این سازمان شده است.

طی این دو رصد تلسکوپ دوست داشتنی هابل با نگاهی عمیق به 13.2 میلیارد سال پیش توانسته است نخستین گروه از کهکشانها را که تا به حال چشم انسان توانایی مشاهده آن را به دست نیاورده بود، رصد کند و تلسکوپ چاندرا نیز موفق به رصد یک سیاره کوتوله درست پس از زمانی شده که این سیاره توسط یک سیاهچاله متوسط از هم دریده شده است.

بقیه در ادامه ی مطلب...

ادامه نوشته

آب در مناطق جدیدی از ماه پیدا شد

وجود آب به صورت مایع در دمای 167- از نظر علمی امكان ندارد. در نتیجه باید در مكان‌هایی سرد نظیر قطب‌های ماه آب به شكل یخ تجمع كرده باشد.

اما فضا‌پیمای LCROSS ناسا در مهر ماه امسال پس از برخورد با چنین گودالی در سطح ماه، بنام كابئوس (Cabeus)، آب پیدا كرد.

اما رصدهای اخیر مدار‌گرد اكتشافی ماه (LRO)، نشان می‌دهد كه بسیاری از مناطقی كه در نزدیكی قطب جنوب همیشه در سایه هستند خشك و مناطقی كه نور دریافت می‌كنند مرطوب می‌باشند. 

به گزارش ماهنامه نجوم،‌ این رصدها به دنبال آزمایش‌های "آشكارساز نوترونی ماه" (LEND) كه با سنجش میزان نوترون‌هایی كه از ماه ساتع می‌شود امكان وجود آب را بررسی می‌كند، انجام شد. آب و مواد دیگری كه در ساختار آنها هیدروژن وجود دارد باعث كاهش تعداد نوترون‌های پایدار می‌شوند.

LEND به بررسی 37 گودال در مناطق همیشه تاریك كه نزدیك به قطب جنوب هستند پرداخت و تنها در 3 گودال به نام‌های كابئوس، فاستینی و شوماخر، مقادیر قابل توجهی هیدروژن یافت شد. چند منطقه آشكار دیگر نیز وجود هیدروژن را نشان می‌دهند.

كشف جالب فضاپيماي وويجر

دو فضاپيماي وويجر ناسا فراتر از مدار پلوتو و در آستانه ورود به فضاي ميان ستاره‌اي قراردارند.

منظومه شمسي در حال حركت در ميان ابر بين ستاره‌اي است که ستاره‌شناسان آن را ابر ميان ستاره‌اي محلي يا Fluff مي‌نامند. اين ابر داراي پهنايي برابر تقريبا 30 سال نوري  و تركيبي از اتم‌هاي هيدروژن و هليم مي‌باشد و در دماي 6000 درجه سانتي گراد قرار دارد.

 فيزيک‌دانان نمي‌توانستند وجود اين ابر را در اطراف منظومه شمسي توجيه كنند تا اين كه در 24 دسامبر تيمي از دانشمندان اعلام كردند که  فضاپيماي وويجر ناسا، اين مسئله را حل كرده است.

بقیه در ادامه ی مطلب...

ادامه نوشته

تصویر اولین رویداد نجومی 2010/ اولین حادثه نجومی 2010 در کنار خورشید رقم خورد

یک ستاره شناس آماتور با کمک تصاویر ارسالی از ماهواره "سوهو" توانست عبور یک ستاره دنباله دار را از کنار خورشید به عنوان اولین رویداد نجومی رصد کند.

ماهواره "سوهو" (رصدخانه هلیوسفریک خورشیدی) که ثمره همکاری آژانس فضایی اروپا و آمریکا است در سوم ژانویه 2010 تصاویری را از نزدیکی یک ستاره دنباله دار به خورشید به ثبت رساند.

آلن واتسون یک ستاره شناس آماتور استرالیایی است که از سالها قبل در میان تصاویر ارسال توسط سوهو به دنبال این ستارگان دنباله دار است.

این ستاره شناس به محض مشاهده این رویداد اظهار داشت که این ستاره دنباله دار از گروه " Kreutz Sungrazers" است.

بقیه در ادامه ی مطلب...

ادامه نوشته

سبک وزن ترین سیاره جهان رصد شد/ رصد پنج سیاره فراخورشیدی

تلسکوپ فضایی کپلر سازمان ناسا توانست رصد اولین پنج سیاره فراخورشیدی را در پرونده ماموریتهای فضایی خود به ثبت برساند.

این رصدخانه فضایی که سال گذشته به منظور یافتن زمینی دیگر به فضا پرتاب شد این پنج سیاره فراخورشیدی را طی چند هفته اول فعالیت خود کشف کرده است. با وجود اینکه این سیاره های جدید همگی از سیاره نپتون در منظومه خورشیدی بسیار بزرگتر هستند اما سازمان فضایی آمریکا این رصدها را به عنوان نشانه ای از عملکرد درست و حساسیت بالای تلسکوپ کپلر اعلام کرده است.

نام این سیاره های فراخورشیدی به مناسبت اینکه توسط کپلر به ثبت رسیده اند به ترتیب کپلر 4B, 5B'' 6b, 7b و 8b انتخاب شده است. محدوده وسعت این سیاره ها از جرمی با قطر چهار برابر قطر زمین شروع شده و به جرمی بسیار بزرگتر از سیاره مشتری پایان می گیرد و تمامی این اجرام در مداری بسیار نزدیک از ستاره مادر خود و در مدت زمانی 3.2 روز تا 4.9 روز حرکت می کنند. این فاصله کوتاه ثابت می کند سیاره های تازه رصد شده به اندازه ای داغ هستند که هرگونه شانس شکل گیری حیات بر روی آنها از بین رفته است.

حرارت تقریبی سیاره های کپلر در حدود هزار و 200 تا هزار و 650 درجه سلسیوس تخمین زده شده است که به گفته دانشمندان این حرارت از گدازه های آتشفشانی نیز داغترند.

کپلر 7b شاید یکی از جالب ترین این دسته سیاره ای برای اخترشناسان باشد زیرا این سیاره یکی از کم جرم ترین سیاره های فراخورشیدی با جرمی برابر 0.17 گرم در هر سانتیمتر مربع است که تا به حال دانشمندان موفق به کشف آن شده اند.

بر اساس گزارش بی بی سی، تلسکوپ کپلر با کمک راکت دلتا II در تاریخ 6 مارچ 2009 از پایگاه فضایی کیپ کاناورال به فضا پرتاب شد. این تلسکوپ به تجهیزاتی از قبیل بزرگترین دوربین عکاسی که تا به حال به فضا پرتاب شده مجهز بوده است و با هدف رصد بیش از صد هزار ستاره ماموریت خود را آغاز کرده است.

اتمسفر ماه چگونه شکل گرفته است

محققان با استفاده از مدارگردی ژاپنی موفق شدند برای اولین بار لایه باریک اتمسفری ماه را با هدف بررسی چگونگی تشکیل آن رصد کنند.

سال گذشته اخترشناسان و دانشمندان سیاره ای دریافتند کره ماه که از گذشته هیچ نوع اتمسفری برای آن تصور نمی شد، در واقع از اتمسفر بسیار نازکی برخوردار است اما چگونگی شکل گیری این لایه بسیار نازک ناشناخته باقی مانده بود.

در واقع دانشمندان بر این باور بودند یونهایی که تشکیل دهنده این لایه اتمسفری هستند به واسطه تعامل با فوتونهای نور خورشید، پلاسما در لایه مگنتوسفیر زمین و یاریزشهابها به وجود می آیند. اکنون با استفاده از مدارگرد اکتشافی SELENE ژاپنی ها محققان توانسته اند برای اولین بار زمانی که ماه در لایه مگنتواسفیر زمین قرار دارد، لایه اگزوسفیر آن را رصد کنند.

اخترشناسان موفق به ردیابی یونهای چندین عنصر در ارتفاع 100 کیلومتری بر فراز سطح ماه شدند. با وجود اینکه مطالعات پیشین نیز این یونها را در زمانی که ماه در معرض بادهای خورشیدی قرار داشت، رصد کرده بود اما این اولین باری است که این یونها در هنگامی رصد می شوند که تحت تاثیر بادهای خورشیدی و یا پلاسمای زمین قرار ندارند.

بر اساس گزارش زی نیوز، به گفته اخترشناسان، نتایج این مطالعه که شواهد جدیدی را درباره منشا لایه رقیق اتمسفری ماه ارائه خواهد کرد با ایده ای که بر اساس آن فرایندهای پروتونی خورشیدی در تغذیه عناصر لایه اگزوسفیر ماه دست دارند همخوانی داشته و در یک راستا قرار دارند.

کشف یک منبع جدید پرتوهای گاما

ستاره شناسان ایتالیایی با کمک اطلاعاتی که از ماهواره AGILE به دست آوردند دریافتند که بادهای با سرعت بالا که از اخترنماها گسیل می شوند یک منبع جدید پرتوهای گاما هستند.

محققان آژانس فضایی ایتالیا با استفاده از رصدهای ماهواره AGILE به یک منبع جدید پرتوهای گاما دست یافتند. این ستاره شناسان کشف کردند که بادهای با سرعت بالای ذرات که از اخترنماها گسیل می شوند می توانند منشاء و منبع برخی از پرتوهای گامایی باشند که تاکنون منبع آنها در کهکشان ناشناخته بود.

اخترنماها از بادهای ذراتی تغذیه می کنند که این بادها می توانند سحابی بسیار نورانی را تولید کنند. به این سحابیها که از گازهای گرم و مغناطیس شده تشکیل شده اند، "سحابی باد اخترنما" (PWN) گفته می شود. اخترنماهای PWN در طیف رادیویی، طیف نوری، پرتوهای ایکس و در برخی موارد حتی در میدانهای ترا ولت نیز مورد بررسی قرار گرفته اند اما تاکنون اطلاعات لازم درباره آنها در طیف پرتوهای گاما به دست نیامده بود.

براساس گزارش ساینس، اکنون این دانشمندان موفق شدند انتشار PWN را در طیف انرژی بین 100 مگا ولت و 3 گیگا ولت بررسی کنند. در ادامه این بررسیها، این محققان توانستند گروهی از ساطع کننده های پرتوهای گاما را شناسایی کنند. این ساطع کننده ها می توانند در خصوص بخش قابل توجهی از منابع کهکشانی پرتوهای گاما که تاکنون ناشناخته بودند توضیح دهند.

کشف مکانی برای سکونت بر روی ماه

محققان آژانس فضایی ژاپن موفق به کشف حفره ای گدازه ای در کره ماه شده اند که به باور آنها این حفره مکانی مناسب برای ساخت اقامتگاههای فضایی در آینده ای نه چندان دور خواهد بود.

ساختن خانه ای در نزدیکی یک حفره یا یک دریا در ماه شاید زیبا و رویایی به نظر بیاید اما گروه هایی که قصد زندگی در کره ماه را دارند شاید در صورت زندگی در یک حفره شانس نجات بیشتری داشته باشند. این پیام توسط گروهی از دانشمندان ارائه شده است که موفق به کشف حفره ای عظیم و عمیق در این کره شده اند و به اعتقاد آنها این حفره می تواند بهترین مکان برای سکونت در ماه باشد.

این حفره عمودی که در منطقه آتشفشانی تپه های ماریوس قرار گرفته است وسعتی برابر 64 متر داشته و عمق آن بیش از 79 متر تخمین زده شده است. از آن مهمتر دانشمندان اعلام کرده اند این حفره به واسطه لایه ای نازک از مواد آتشفشانی از برخوردهای کیهانی که در ماه رواج فراوانی دارند و از آب و هوا و حرارت غیر قابل تحمل کره ماه در امان است. این ویژگی حفره کشف شده را به گزینه ای مناسب برای انجام اکتشافات بیشتر و مکانی برای اقامت احتمالی فضانوردانی که در آینده به کره ماه سفر خواهند کرد، تبدیل می کند.

به گفته محققان آژانس فضایی ژاپن، حفره های گدازه ای کره ماه مکانهایی با ارزش و مهم برای پایگاه های قمری آینده به شمار می روند که به منظور اکتشافات محلی و توسعه سازه ها و همچنین ماموریتهای دوردست در این کره احداث خواهند شد. هر نوع حفره گدازه ای در این کره می تواند به عنوان پناهگاهی بالقوه مورد استفاده قرار گیرد و فضانوردان را در تغییرات شدید آب و هوایی و از برخوردهای کیهانی حفظ کند.

حفره های گدازه ای در گذشته نیز در کره ماه یافت شده بودند اما دانشمندان معتقدند این حفره جدید به دلیل ویژگی های خاص لایه گدازه ای مقاومی که دارد از اهمیت بیشتری برخوردار است. این نوع از حفره ها در زمین و مریخ نیز وجود دارند. این حفره ها در اثر جریان گدازه ها، انفجارات آتشفشانی، فعالیتهای ارتعاشی سیاره و یا تخریبهای زمینی در اثر برخورد شهابسنگها به وجود می آیند. دانشمندان با استفاده از تصاویر با کیفیت از مدارگرد ژاپنی SELENE موفق به کشف این حفره گدازه ای شده اند.

بر اساس گزارش سی ان ان، سازمان فضایی آمریکا در حال حاضر به صورت مداوم در تلاش برای ارائه برنامه هایی جامع برای بازگرداندن انسان به کره ماه است. این سازمان علاوه بر مشکلاتی که برای طرح این برنامه ها در پیش رو دارد با مشکلی بزرگ و در حال حاضر حل نشدنی به نام سرمایه اجرا نیز مواجه است.

کشف گلوله های آتشین در آسمان/ مشاهده قلب داغ یک سحابی

اخترشناسان ژاپنی موفق شدند برای اولین بار گلوله های بزرگ آتشین با حرارتی 10 هزار بار بیشتر از خورشید را که طی یکی از قدرتمندترین انفجارهای کیهانی در جهان هستی از یک ابرنواختر به وجود آمده اند را رصد کنند.

رصدخانه ژاپنی سوزوکو این پدیده های غیر طبیعی را در سحابی عروس دریایی در فاصله پنج هزار سال نوری از زمین رصد کرده است. به گفته اخترشناسان ژاپنی این اولین نشانه از بقایای نوعی جدید از یک ابرنواختر است.

این بقایا معمولا پس از انفجار به دلیل سرعت بالای پرتاب شدن به مسافتهای طولانی فورا سرد می شوند و به تدریج و پس از گذشت هزاران سال با جذب گازهای بین ستاره ای مجددا داغ می شوند.

اخترشناسان ژاپنی با توجه به طیف سنج سوزوکو متوجه حضور حجم زیادی از سیلیکون و سولفور شدند که حضور این مواد نیازمند درجه حرارتی بالاتر از 17 میلیون درجه سیلسیوس بوده و به همین دلیل تنها بلافاصله پس از وقوع انفجار قادر به شکل گرفتن خواهند بود.

"میدوری اوزاوا" یکی از اخترشناسانی که در این کشف کیهانی حضور داشته معتقد است رصدخانه سوزوکو توانسته است "قلب داغ سحابی عروس دریایی" را مشاهده کند.

بر اساس گزارش زی نیوز، بقایای این گلوله های آتشین همچنان در درجه حرارت 10 هزار برابر حرارت خورشید و هزاران سال پس از وقوع انفجار ابرنواختری که منجر به شکل گیری این گلوله ها شده است قابل مشاهده اند.

هابل کوچکترین جرم کمربند کویپر را رصد کرد

تلسکوپ فضایی هابل توانسته ریزترین جرمی که تاکنون در کمربند کویپر، حلقه ای وسیع از ذرات یخی که در خارجی ترین حاشیه منظومه خورشیدی در چرخش است، را رصد کند.

این جرم مشابه سوزنی در توده ای از کاه تنها 975 متر وسعت داشته و در فاصله چندین میلیارد کیلومتری از زمین قرار گرفته است. کوچکترین جرم کمربند کویپر یا KBO که پیشتر در بازتاب نور دیده شده بود، 50 برابر جرمی است که به تازگی یافته شده است.

این اولین مدارک مشاهده ای از میان جمعیتی از اجرامی به وسعت ستاره های دنباله دار در کمربند کویپر است که در نتیجه برخوردهای کیهانی به وجود آمده اند بنابراین می توان گفت کمربند کویپر از برخوردهای کیهانی تکامل یافته است و به بیانی دیگر حجم اجرام یخی این منطقه طی 4.5 میلیارد سال گرد هم آمده اند.

جرم رصد شده توسط هابل به اندازه ای کوچک و کم نور است که به نسبت آنچه هابل می تواند به صورت مستقیم رصد کند، 100 بار کوچکتر و ضعیف تر است در واقع این جرم نه به صورت مستقیم، بلکه از تحلیل اطلاعات دیگر هابل به دست آمده است.

هابل تاکنون 12 هزار ساعت از رصدهایش را در زاویه 20 درجه ای از منظومه خورشیدی به نگاه کردن به آسمان اختصاص داده است که به گفته محققان رصدهای ابزارهای نوری FGS  این تلسکوپ تا کنون 50 هزار ستاره را تحت پوشش خود قرار داده اند.

فاصله این جرم کوچک یا KBO با کمک مدت زمان غیبت آن تخمین زده شده و ابعاد آن با کمک میزان تضعیف نور اندازه گیری شده است و محققان از یافتن این جرم در میان دیگر اطلاعات هابل بسیار هیجان زده اند.

بر اساس گزارش ساینس دیلی، رصدهای هابل از ستاره های نزدیک نشان داده است تعدادی از آنها از کمربندهایی مشابه کمربند کویپر برخوردارند، این دیسکها یا کمربندها بقایای فرایند شکل گیری سیاره ها هستند.

کشف مه در بزرگترین قمر سیاره زحل

دانشمندان آمریکایی در قطب جنوب بزرگترین قمر سیاره زحل، تایتان موفق به کشف توده ای از بخار در حرکت شده اند.

این قمر در منظومه خورشیدی تنها مکانی به شمار می رود که از مقادیر زیادی مایعات به ویژه متان مایع برخوردار است. کشف جدید نشان می دهد زمین و تایتان ویژگی مشترک دیگری نیز دارند که با وجود مایعات در سطح این دو جرم در ارتباط نزدیک است. مه گرفتگی ویژگی است که در زمین رایج بوده و به تازگی در تایتان نیز کشف شده است.

حضور مه و بخار اولین نشانه های مستقیم از تبادل ماده میان سطح و اتمسفر را در این قمر نمایان کرده است. به گفته محققان قطب جنوب تایتان به دلیل حضور دریاچه های بزرگی از متان تقریبا از همه جا قابل مشاهده است و گاه و بی گاه لایه هایی از مه را می توان بر فراز آن مشاهده کرد.

محققان با استفاده از اطلاعات طیف سنج نقشه برداری مادون قرمز و بصری یا VIMS بر روی فضاپیمای کاسینی موفق به رصد این پدیده شدند. کاسینی پنجمین سال ماموریت خود بر مدار سیاره زحل را پشت سر می گذارد. محققان با بررسی آرشیوهای آنلاین اطلاعات مرتبط با جستجوهای کاسینی در قطب جنوب این قمر از سال 2006 تا 2007 دریافتند ویژگی های درخشانی در اتمسفر این قمر باعث پراکندگی نور می شود. آنها با جداسازی ابرهایی که در ارتفاع 750 متری از سطح تایتان قرار داشتند دریافتند که این ابرها در واقع مه هستند.

به گفته محققان تبخیر متان در تایتان به این معنی است که در این قمر باران می بارد و بارش باران به معنی ایجاد نهرها، گودالها، فرسایش و زمین شناسی است. وجود مه بر روی تایتان برای اولین بار ثابت می کند که این قمر از چرخه فعال متان هیدرولوژیکی برخوردار است.

بر اساس گزارش زی نیوز، این پدیده همچنان ثابت می کند این قمر باید مملو از استخرهای متانی باشد زیرا هر نوع هوا که از سطح زمین برخیزد، پس از مرطوب شدن 100 درصدی به مه تبدیل شده و به تدریج و در قالب ابرهایی بزرگ به سمت اتمسفر ارتفاع می گیرد.

سردترین مکان منظومه خورشیدی در کره ماه شناسایی شد

اندازه گیری های جدیدی که توسط مدارگرد اکتشافی ماه سازمان ناسا به دست آمده است نشان می دهد سردترین مکان در منظومه خورشیدی حفره ای به نام هرمیت در کره ماه است.

این مدارگرد توانست با استفاده از ابزار Diviner خود حرارت نیمه شب زمستانی سردترین حفره در قطب شمال کره ماه را اندازه گیری کند، بر اساس اطلاعات به دست آمده از این پژوهش حرارت این حفره در حدود منفی 249 درجه سلسیوس است.

به گفته اخترشناسان ماه یکی از افراطی ترین محیطهای دمایی در منظومه خورشیدی به شمار می رود، در میانه روز حرارت قسمتهای استوایی آن می تواند تا 127 درجه سلسیوس افزایش پیدا کند در حالیکه در همان زمان در بخشهای تاریک دمای هوا بسیار پایین است.

کره ماه به صورت تقریبی دارای فصل است، گردش محور قمری در حدود 1.54 درجه است که این میزان در بیشتر مناطق تغییر چندانی به وجود نمی آورد اما به گفته دانشمندان در مناطق قطبی این گردش محور طی سال تفاوت سه درجه ای در زاویه فراز خورشید به وجود می آورد که همین پدیده عامل تغییرات شدید حرارتی در مناطق مختلف این بخش از کره ماه می شود.

بر اساس گزارش بی بی سی، رصدگر Diviner کمترین حرارت تابستانی را در تاریکترین منطقه قطب جنوب ماه در حدود منفی 238 درجه سلسیوس اندازه گیری کرده است اما در قطب شمال، که در شرف دگرگونی زمستانی قرار دارد درجه حرارت در حفره ای به نام هرمیت در حدود منفی 247 درجه سلسیوس اندازه گیری شده است. محاسبات نشان می دهد برای یافتن چنین درجه حرارتی بر روی جرم کیهانی دیگر فردی باید به ورای مدار سیاره نپتون سفر کند.

راز انحراف محور اورانوس آشكار می‌شود؟

بی‌شک یکی از ابهامات بی‌پاسخ در میان سیارات منظومه شمسی، انحراف محور سیاره اورانوس است

اکنون به نظر می‌رسد این راز به زودی بر ملا خواهد شد. محور تقارن سیارۀ اورانوس بر صفحۀ منظومۀ شمسی (به‌جای اینكه عمود باشد) تقریباً موازی است و علت آن را هنوز كسی نمی‌داند. یك فرضیه این است كه این انحراف محور ناشی از برخورد آن با جرمی به بزرگی زمین است. "اینياسو ماسكویرا" از موسسۀ SETI كالیفرنیا می‌گوید:" این فرضیه حرفی برای گفتن ندارد، برای مثال چرا مدار‌های 27 قمر شناخته شده اورانوس انحراف محور ندارند؟"

به گزارش ماهنامه نجوم، اخیراً رصدگران رصدخانۀ پاریس توضیح جدیدی ارائه كرده‌اند. آنها می‌گویند: "اورانوس زمانی دارای یك قمر بزرگ بوده است. اگر این قمر یك‌صدم جرم اورانوس را داشته و در فاصله‌ای مشخص به دور آن در گردش بوده باشد، باعث نامتعادل شدن سیاره به میزان کم و افزایش نوسان آن در قطبین سیاره می‌شده است. حال پس از گذشت 2 میلیون سال این نوسان منجر به انحراف محور سیاره شده است."

احتمالاً این قمر با عبور یك سیاره در آن نزدیكی از مدارش خارج شده است. سرنوشت این قمر مشخص نیست، شاید به یك غول گازی دیگر تبدیل شده باشد، البته اگر در جایی از منظومۀ شمسی سرگردان نباشد.

"ویلیام وارد" از موسسۀ پژوهشی كلرادو این فرضیه را قابل باور می‌داند اما می‌گوید تنها دلیلی كه مبنی بر وجود این قمر است همین تاثیر آن بر اورانوس است.

سیاهچاله ها به زمین بسیار نزدیکتر از حد تصورند

اخترشناسان برای اولین بار توانستند فاصله میان زمین و یک سیاهچاله فضایی را با دقتی بالا اندازه گیری کنند که نتیجه این اندازه گیری نشان داد سیاهچاله ها از آنچه تصور می رفت به زمین بسیار نزدیکترند.

محققان اعلام کردند سیاهچاله V404 Cyngi در فاصله هفت هزار و 800 سال نوری از زمین قرار گرفته است، به بیانی دیگر فاصله این پدیده کیهانی کمی بیش از نیمی از فاصله ای است که در گذشته تصور می رفت.

این فاصله، سیاهچاله V404 را در نزدیکی زمین قرار می دهد در جایی که فاصله تا مرکز کهکشان در حدود 26 هزار سال نوری و نزدیکترین ستاره در واری خورشید 4.2 سال نوری است.

افزایش دقت در اندازه گیری فاصله سیاهچاله ها به دانشمندان کمک می کند تصویر بهتری را از شکل گیری سیاهچاله ها ترسیم کنند. برای مثال با کمک چنین دستاوردی اخترشناسان امیدوارند بتوانند پاسخ این سوال را که آیا میان سیاهچاله هایی که در اثر برخورد دو ستاره و بدون ابرنواختران شکل می گیرند و سیاهچاله هایی که ناشی از ابرنواختران هستند تفاوتی وجود دارد را بیابند.

اخترشناسان فاصله سیاهچاله V404 را با استفاده از تشعشعات رادیویی از سیاهچاله و ستاره در حال مرگی که با سیاهچاله در ارتباط بود، تعیین کردند. لایه های خارجی ستاره توسط سیاهچاله به داخل کشیده می شود که در اثر آن گازهای چرخان دیسکی از پلاسمای داغ را در اطراف سیاهچاله به وجود می آورند که این فرایند مقادیر زیادی امواج رادیویی و پرتو ایکس از خود ایجاد می کند.

سپس اخترشناسان با کمک گرفتن از سیستم تلسکوپ رادیویی بین المللی HSA میزان تغییر پارالکس یا میزان جابه جایی تصویر در اثر شکست نور سیستم سیاهچاله ای را اندازه گیری کردند، این شیوه شامل اندازه گیری حرکات سالانه سیاهچاله در آسمان طی توالی حرکت زمین به دور خورشید است.

بر اساس گزارش ام اس ان بی سی، اخترشناسان معتقدند پیش برآورد پیشین در رابطه با فاصله V404 بر اساس در نظر نگرفتن شکست و انکسار نوری تحت تاثیر غبارهای کیهانی به دست آمده است که می تواند باعث بروز خطای 50 درصدی شود. این در حالی است که میزان خطای اندازه گیری جدید در حدود 6 درصد است.

كشف زمين‌هاي غول پيكر در مدار ستاره‌هاي نزديك

با اعلام كشف شش سياره «ابر زمين» در مدار ستاره‌هاي همسايه شبه خورشيد، رقابت براي پيدا كردن سيارات شبيه به زمين در اطراف ستاره‌هاي شبيه به خورشيد ما شديدتر شده است.

كوچكترين اين سيارات پنج برابر زمين است و به دور ستاره‌آي موسوم به «ويرجينيس ‌٦١» مي‌گردد.

اين ستاره با چشم غير مسطح در صورت فلكي سنبله قابل رويت است.

ستاره «ويرجينيس ‌٦١» از زمين ‌٢٨ سال نوري فاصله دارد و از نظر اندازه، سن و ساير ويژگي‌ها بسيار شبيه به خورشيد است.

دو سياره ديگر تازه كشف شده كه هر يك حدودا به اندازه سياره نپتون هستند، بخشي از خانواده‌ ستاره «ويرجينيس ‌٦١ » مي باشند.

يكي ديگر از اين سيارات ‌٨/٧ بار بزرگتر از زمين است كه به دور ستاره «HD ‌١٤٦١» مي‌گردد.

اين ستاره نيز شبيه به خورشيد است كه ‌٧٦ سال نوري از زمين فاصله دارد و در صورت فلكي «ستوس» واقع است.

يك تيم بين‌المللي از محققان اين منظومه سياره‌اي جديد را با تركيب اطلاعات جمع‌آوري شده در طول چند سال رصد و مشاهده در رصدخانه كك در هاوايي و تلسكوپ آنگلواستراليايي در استراليا شناسايي كردند.

هدیه هابل برای عید کریسمس/ تصویر درخت کریسمس کیهانی توسط هابل به ثبت رسید

تلسکوپ هابل در نزدیکی تعطیلات سال نوی میلادی تصویری از سحابی درخشانی به ثبت رسنده که درخت کریسمس در میان آن قرار گرفته است.

سازمان ناسا به کمک تلسکوپ هابل هدیه کریسمس زیبایی را به دوست داران نجوم ارائه کرده است. این هدیه سحابی به شکل یک درخت کریسمس است.

این سحابی که در فاصله 170 هزار سال نوری از زمین قرار گرفته است ستارگان عظیم سفید رنگی را از مرکز خود به سمت راست درخت پرتاب می کند.

البته بسیاری برای دیدن این درخت کاج کیهانی دچار مشکل می شوند و نمی توانند آن را ببینند، برای دیدن آن باید به تیره ترین بخش در مرکز تصویر نگاه کرد تا بتوان هدیه کیهانی ناسا را درست قبل از آغاز تعطیلات سال نوی مسیحیان مشاهده کرد.

عروس دریایی فضا را ببینید / هابل "عروس دریایی" فضایی را رصد کرد

مجموعه ای عجیب از 30 تصویر جدید تلسکوپ هابل سیستمی سیاره ای را در هنگام شکل گیری نشان می دهد که در میان آنها تصویری به چشم می خورد که اخترشناسان آن را "عروس دریایی فضایی" می نامند.

این ساختار عجیب کیهانی توسط امواج شدید ناشی از وزش بادهایی از ذرات که از برخورد دو ستاره عظیم در نزدیکی این پدیده ناشی می شوند به وجود می آید. ذرات این بادها از غبارهای دیسکهای سیاره ای در سحابی اوریون که در حال تشکیل یک سیستم سیاره ای جدید هستند ایجاد شده است. 

سحابی اوریون به دلیل سطح بالای ستاره سازی به عنوان یکی از بزرگترین زادگاه های ستارگان شناخته می شود. خورشید زمین قبل از اینکه در موقعیت کنونی قرار بگیرد از ابرهای غبار و گاز فشرده مشابه به آنچه در این سحابی وجود دارد شکل گرفته است.

بقیه در ادامه ی مطلب...

ادامه نوشته

كشف ستاره‌اي جديد و غول پيكر با تكنيك ابتكاري گاليله

اخترشناسان از كشف يك ستاره جديد در دور دست با استفاده از تكنيك گاليله گزارش داده‌اند.

اين ستاره كه در خوشه ستاره‌يي Big Dipper مي‌گردد، با استفاده از يك تكنيك جديد كه به نام دانشمند‌ و اخترشناس قرن هفدهم «گاليلو گاليله» شناخته مي‌شود كشف شده است.

بر اساس گزارش منتشر شده در مجله «استروفيزيكال»، اين ستاره تازه كشف شده موسوم به Alcor B به دور خواهر بزرگتر خود به نام Alcor مي‌گردد و با استفاده از يك تكنيك ابتكاري تحت عنوان «حركت موازي مشترك» شناسايي شده است.

اين تكنيك توسط اعضاي پروژه 1640 مورد استفاده قرار گرفته كه يك تيم هماهنگي بين‌المللي شامل دانشمند‌ان اخترفيزيك در موزه تاريخ طبيعي آمريكا، انستيتو نجوم دانشگاه كمبريج، انستيتو فن‌آوري كاليفرنيا و آزمايشگاه پيشرانش جت (JPL) سازمان فضايي آمريكا (ناسا) است.

Alcor يك ستاره نسبتا جوان است كه دو برابر از خورشيد بزرگتر مي‌باشد.

ستاره‌هايي كه چنين جثه‌اي دارند، اغلب نادر و درخشان بوده و عمر كوتاهي دارند.

Alcor و خويشاوندان در خوشه Big Dipper از همان ابر ماده حدود 500 ميليون سال پيش شكل گرفته‌اند كه پديده‌اي غير معمول در يك صورت فلكي است، چون اغلب اين الگوها در آسمان از ستاره‌هاي غير مرتبط تشكيل مي‌شوند.

کشف منظومه خورشیدی مشابه منظومه خورشیدی زمین

اخترشناسان موفق به یافتن جهانی کوچک متشکل از سه ستاره بر مدار ستاره ای در فاصله 27.8 سال نوری از زمین شده اند که امکان مشاهده آن با چشم غیر مسلح وجود دارد.

سیاره های جدید با ابعادی 3.5 تا 24.9 برابر سیاره زمین در مدار این ستاره در حرکت بوده و منظومه خورشیدی کوچکی را به وجود آورده اند. اخترشناسان امیدوارند این یافته بتواند در کشف جهانهایی کوچکتر از جهان یافته شده که احتمال وجود حیات نیز در آن وجود دارد کمک کند. تیم بین المللی کاشف این منظومه سیاره چهارمی که بر مدار ستاره شبه خورشیدی 23 لیبری در فاصله 84 سال نوری در حرکت است را نیز کشف کرده است.

ستاره 61 ویرجینیز در صورت فلکی Virgo قرار داشته و امکان مشاهده آن از هر دو نیم کره زمین وجود دارد، جرم این ستاره 0.96 برابر جرم خورشید بوده و تنها تفاوت آن با خورشید سطح پایین تر نور آن است.

سیاره های عضو خانواده این ستاره توسط اخترشناسان انگلیسی، استرالیایی و آمریکایی و با کمک گرفتن از تلسکوپ Anglo- Australian در نیو ساوث ولز و تلسکوپ Keck در هاوایی شناسایی شده اند. این سیاره ها به واسطه تاثیر نیروی کشش سیاره ها بر روی نور ستاره مادر که در شناسایی یک سیاره روشی متداول به شمار می رود، شناسایی شدند.

سیاره چهارمی سیاره ای در ابعاد سیاره مشتری است که در مدار ستاره 23 لیبرای در صورت فلکی لیبرا در حرکت است. در سال 2006 سیاره ای دیگری در مدار این سیاره کشف شده بود. حرکت کامل به دور این ستاره برای سیاره اش در حدود 14 سال زمینی زمان خواهد برد در حالی که سیاره مشتری طی 12 سال می تواند خورشید را دور بزند.

بر اساس گزارش تلگراف، اخترشناسان معتقدند منظومه ای خورشیدی دوردست نسبت به منظومه خورشیدی ما بسیار متفاوت به نظر می رسند زیرا یا سیاره ها بسیار کوچک هستند و یا مدار حرکتی آنها کاملا بیضوی است، در مقابل این سیاره جدید از مداری بزرگ و تقریبا گرد برخوردار است و برای اولین بار دانشمندان موفق به مشاهده منظومه ای شده اند که شباهت زیادی به منظومه خورشیدی ما دارند.

معمای قمر سیاره زحل حل شد

کاوشگر کاسینی موفق شد معمای یک قمر زحل به نام "لاپتوس" را حل کند و نشان دهد که چرا سطح جلویی این قمر روشن تر از سطح عقبی آن است.

جووانی دومنیکو کاسینی در سال 1671 "لاپتوس"، یکی از قمرهای زحل را کشف کند. از آن زمان تاکنون این معما وجود داشت که چرا یک طرف سطح این قمر تاریکتر از طرف دیگر آن است.

اکنون پس از 300 سال تلاش سیاره شناسان در حل این معما، کاوشگر کاسینی توانست این راز را حل را کند و توضیحی برای حالت دوگانه سطح لاپتوس بدهد.

تصاویری که کاوشگرهای وویاجر و کاسینی از این قمر تهیه کرده اند نشان می دهند که ماده طرف تاریک در منطقه دیگر و در نزدیکی استوا گسترده می شود و ماده روشن که بخش اعظم آن از یخ آب است 10 برابر درخشان تر از طرف دیگر است.

بقیه در ادامه ی مطلب...

ادامه نوشته

ولین تصاویر تلکسوپ فروسرخ ویستا منتشر شد

تلسکوپ انگلیسی ویستا اولین تصاویر اعماق فضا را تهیه کرد

به گزارش بی‌بی‌سی، ویستا (تلکسوپ نقشه برداری نور مرئی و فروسرخ ستاره‌شناسی) که برای عکاسی فروسرخ از فضا در انگلیس ساخته شده‌است، می‌تواند تصاویر دقیق و سریعی از اعماق کهکشان‌ها تهیه کند.

دانشمندان انگلیسی می‌گویند اولین تصاویر تهیه شده از مرکز کهکشان راه‌شیری نشان می‌دهد که ویستا به خوبی کار می‌کند.

ویستا در رصدخانه جنوبی اروپا (ESO) در مرکز رصدخانه پارانال شیلی قرار دارد.

بقیه در ادامه ی مطلب...

ادامه نوشته

درخشانترین پرتو گامای جهان رصد شد

کهکشانی دور افتاده که سیاهچاله ای عظیم را در خود جا داده است به تازگی با فعالیتهای غیر عادی خود تابشهای بسیار درخشانی از پرتوهای گاما را از خود نشان داده است.

تابش این پرتوها از 15 سپتامبر آغاز شده و کهکشان میزبان خود را به یکی از درخشانترین کهکشانهای کشف شده تبدیل کرده است، در واقع در حال حاضر میزان درخشندگی این کهکشان نسبت به درخشش عادی آن 10 بار افزایش پیدا کرده است. این پدیده توسط تلسکوپ فضایی پرتو گامای فرمی رصد شده است تا اطلاعات بیشتری از چگونگی فعالیت این کهکشانهای فعال در اختیار دانشمندان قرار گیرد.

اخترشناسان بر این باورند کهکشان 3C 454.3 از نوع کهکشانهایی است که به آنها "بلازر" گفته می شود بلازرها مانند بسیاری از کهکشانهای فعال زمانی که ماده به سوی مرکز سیاهچاله های مرکزی آنها سرازیر می شوند، فورانهایی از ذرات کیهانی را به صورت متقابل و با سرعتی برابر سرعت نور به بیرون پرتاب می کنند. آنچه این کهکشانها را در تابشهای گاما بسیار درخشان می کند جهت گیری آنها در فضا است در صورتی که یکی از این فورانها مستقیم به سوی زمین قرار بگیرد ردیابی آنها از زمین برای اخترشناسان آسان خواهد شد.

اخترشناسان در حال حاضر بر روی توده های فوران ذرات تمرکز کرده اند که انرژی آنها توسط سیاهچاله عظیم کهکشان تامین می شود، به گفته اخترشناسان اینگونه به نظر می آید که برخی تغییرات در داخل این فورانها مسئول ایجاد پرتوهای گامایی درخشان است.

این کهکشان در فاصله 7.2 میلیارد سال نوری از زمین قرار داشته و منزلگاه آن در صورت فلکی پگاسوس است با وجود فاصله قابل توجه، این کهکشان در حال حاضر نسبت به تب اختر ولا، ستاره دواری که معمولا درخشانترین منبع پرتو گاما در آسمان شناخته شده است، بسیار درخشانتر است به گفته ماسیمو ویلاتا در رصد خانه تورینو پرتوهای منتشر شده از این کهکشان طول موجهای رادیویی و نور مرئی را نیز در بر دارند.

بر اساس گزارش ام اس ان بی سی، تیم فرمی از دیگر اخترشناسان درخواست کرده است تا این پدیده ناشناخته را در وسیع ترین طول موجهای نوری ممکن مورد بررسی قرار دهند تا بتوانند در نهایت درک درستی از رویدادهای در حال وقوع در داخل کهکشان آگاه شوند.

تصویر 6 ضلعی مرموز زحل به ثبت رسید

تصویر ساختار 6 ضلعی عظیم زحل، ساختاری مرموز که در اتمسفر قطب شمال این سیاره قرار گرفته است برای اولین بار توسط فضاپیمای کاسینی به ثبت رسید.

این ساختار 6 ضلعی از زمانی که فضاپیمای ویه جر در دهه 1980 آن را کشف کرد به صورت علامت سئوالی بزرگ در ذهن دانشمندان باقی مانده است. کاسینی از سال 2006 تا کنون با استفاده از طیف سنج خود به رصد این 6 ضلعی مرموز در نور مادون قرمز و نور مرئی پرداخته است اما تمامی تصاویر به ثبت رسیده نسبت به تصویر اخیر از وضوح بسیار پایین تری برخوردار بودند.

دانشمندان گمان می بردند این ساختار6 ضلعی مسیر فورانهای گازی یا تندبادهای اتمسفری است اما اینکه چه عاملی می تواند گاز یا جریان هوا را در چنین ساختار سخت و زاویه داری هدایت کند به شکل سئوالی بی پاسخ باقی مانده بود.

بقیه در ادامه ی مطلب...

ادامه نوشته

کسب اطلاعات جدیدی درباره تغییرات دوره ای ستارگان شبیه به خورشید

ستاره شناسان استرالیایی با کمک تلسکوپ اروپایی VLT موفق شدند به اطلاعات جدیدی درباره معمای قدیمی مربوط به ستارگان شبیه به خورشید دست یابند.

ستاره شناسان تاکنون اطلاعات دقیقی در خصوص تغییرات عجیب سالانه نور حدود یک سوم ستارگان شبیه به خورشید در دست نداشته اند.  

در دهه های اخیر دانشمندان توضیحات احتمالی بسیاری را در این خصوص ارائه کرده اند اما اکنون ستاره شناسان رصدخانه مانت استروملو در استرالیا با کمک رصدهای تلسکوپ جنوب اروپای VLT  واقع در شیلی به اطلاعات جدیدی رسیده اند که می تواند تا حدود این معمای قدیمی را حل کند.

این محققان در این خصوص اظهار داشتند: "ستاره شناسان در این مورد در تاریکی هستند. ما موفق شدیم یک سری از کامل ترین رصدهای تا به امروز را برای این تغییرات به دست آوریم."

این محققان 30 سال است که به دنبال حل این معما هستند و تاکنون توانسته اند حدود یک سوم از ستارگان شبیه به خورشید را چه در کهکشان راه شیری و چه در سایر کهکشانها رصد کنند. این تحقیقات نشان داد که این ستاره ها در آستانه رسیدن به پایان عمر خود و کمی قبل از تبدیل شدن به کوتوله سفید، کاملا سرخ، سرد و بسیار بزرگ می شوند. در این دوره زمانی به این ستارگان غولهای سرخ نیز می گویند. این ستارگان قدیمی تغییرات دوره ای نور بسیار شدید را در سقف زمانی دو سال نشان می دهند.

این دانشمندان افزودند: "تصور می شود که این تغییرات به سبب پالسهای ستاره ای باشد. با این پالسها ستاره غول پیکر گسترش می یابد و منقبض می شود. به این ترتیب نور آن به صورت متناوب ضعیف و قوی می شود. با وجود این، یک سوم این ستاره ها یک تغییرات دوره ای غیر قابل توضیحی از خود نشان می دهند به طوری که دوره زمانی تغییرات آنها به جای دو سال، پنج سال است."

این ستاره شناسان به منظور کشف منشای این ویژگی ثانویه به مدت دو سال و نیم 58 ستاره را واقع در سحابی بزرگ ماژلان کنترل کردند.

این محققان با کمک طیف نگار با وضوح تصویر بالای FLAMES/GIRAFFE که روی تلسکوپ VLT نصب شده است طیفهایی را به دست آورده و این طیفها را با تصاویری که از تلسکوپهای دیگر تهیه کرده بودند ترکیب کردند و یک مجموعه بسیار ویژه از اطلاعات مربوط به این ستارگان تغییرپذیر را ارائه کردند.

براساس گزارش Universe Today، این اطلاعات با هیچ یک از مدلهایی که تصور می شد سازگاری ندارند و بنابراین می توانند راهی جدید به سوی حل این معما بگشایند.

هابل تصویر دورترین کهکشانهای جهان را به ثبت رساند

تلسکوپ فضایی هابل ناسا تصاویری از عمیقترین بخشهای جهان هستی از جمله تصویر کهکشانهایی که در گذشته هرگز دیده نشده بودند را به ثبت رساند.

تصویر جدید این تلسکوپ فضایی تصویری است که توسط دوربین WFC3 جدید هابل به ثبت رسیده است. این دوربین بسیار حساس قادر است نور ستارگان دوردست را که در اثر وسعت جهان هستی تا دوردستها گسترده شده اند را دریافت کند.

دانشمندانی که تصاویر جدید هابل را مورد بررسی قرار داده اند بر این باورند که کهکشانهایی که در این تصاویر دیده می شوند می توانند دورترین کهکشانهایی باشند که تا کنون مشاهده شده اند.

بقیه در ادامه ی مطلب...

ادامه نوشته

سنگین‌ترین ستاره عالم منفجر شد

اخترشناسان شواهدی دال بر وجود ستاره‌ای 200 بار سنگین‌تر از خورشید پیدا کرده‌اند. ابرنواختری که از انفجار این ستاره ایجاد شده، 30 ماه است بدون افت درخشندگی، عناصر مختلف جدول تناوبی را تولید می‌کند.

اخترشناسان توانسته‌اند انفجار دیوانه‌وار ستاره‌ای را مشاهده کنند که به احتمال بسیار زیاد، سنگین‌ترین ستاره دیده‌شده است. به نظر می‌رسد این انفجار ابرنواختری که ماه‌هاست ادامه دارد، بیش از 50 برابر جرم خورشید (ده به توان 32 کیلوگرم، یکصد‌هزار میلیارد میلیارد میلیارد کیلوگرم) مواد مختلف تولید کرده باشد. این مواد درنهایت در تشکیل منظومه‌های ستاره‌ای مانند منظومه شمسی خودمان استفاده خواهند شد.

به گزارش نیچر، این انفجار که SN2007bi نامیده شده، در برنامه نقشه‌برداری دیجیتالی تلسکوپ 5متری پالومار برای جستجوی ابرنواخترها کشف شد. نخستین درخشش این انفجار در 19 فروردین 1386 دیده شد، اما برخلاف اغلب ابرنواخترها که پس از چندهفته کم‌نورتر می‌شوند، درخشندگی این ابرنواختر برای ماه‌ها ثابت ماند. همین موضوع اخترشناسان را وادار کرد از بزرگ‌ترین تلسکوپ‌های زمین (تلسکوپ‌های 10 متری کک در موناکی، هاوایی و رصدخانه پارانال در شیلی) برای بررسی این ابرنواختر استفاده کنند. نتایج تحقیقات دو و نیم ساله پژوهشگران که هفته گذشته در مجله نیچر منتشر شد؛ نشان می‌دهد این ابرنواختر حاصل انفجار ستاره‌ای با حداقل جرم اولیه 200 برابر خورشید است. اخترشناسان پیش از این توانسته بودند وجود چنین ابرنواختری را که ابرنواختر زوج-ناپایداری نامیده می‌شود، پیش‌بینی کنند؛ اما تاکنون چنین چیزی را ندیده بودند.

در این انفجار، مقادیر بسیار زیادی (چند برابر سنگینی خورشید) ایزوتوپ رادیواکتیو نیکل 56 در کنار عناصر سبک‌تری مانند کربن و سیلیکون تولید شده که احتمالا واپاشی نیکل رادیواکتیو، عامل درخشش ثابت این ابرنواختر برای چند ماه است. پیش از این اغلب اخترشناسان معتقد بودند که ستاره‌ای سنگین‌تر از 150 برابر خورشید نمی‌تواند وجود داشته باشد؛ زیرا هرقدر ستاره بزرگ‌تر شود، بادهای ستاره‌ای شدیدتری تولید می‌کند که جرم اضافی را از ستاره دور می‌کند. نقشه‌برداری‌های دیجیتالی که تاکنون از ستارگان کهکشان راه‌شیری و کهکشان‌های اطراف انجام شده بود، این فرضیه را تایید می‌کرد. ستارگان کهکشان راه‌شیری اغلب از هیدروژن و هلیوم تشکیل شده‌اند؛ اما چند درصدی عناصر سنگین‌تر را نیز می‌توان درون آنها پیدا کرد. این درحالی است که محاسبات نشان می‌دهد سنگین‌ترین ستارگان عالم یا فاقد عناصر سنگین هستند یا درصد آنها فوق‌العاده اندک است. به همین دلیل است که می‌توانند بسیار بزرگ و سنگین شوند و درنهایت در انفجار ابرنواختری زوج-ناپایدار، آتش‌بازی بزرگی در کهکشان راه بیاندازند.

انفجار ابرنواختری زمانی اتفاق می‌افتد که سوخت گداخت هسته‌ای ستاره به پایان رسیده باشد. ستارگانی که سنگین‌تر از 1.4 برابر خورشید باشند، به مرور عنصرهای سنگین‌تری را درون هسته تولید می‌‌کنند. فوتون‌های (پرتوهای الکترومغناطیس) آزادشده در این فرآیند آن‌قدر پرانرژی هستند که می‌توانند با فشار آوردن به ذرات ماده، نیروی گرانش را خنثی کنند و ستاره را پایدار نگاه دارند. اما وقتی فرآیند هم‌جوشی هسته‌ای پایان یابد، گرانش غلبه می‌کند و ستاره را به‌شدت فشرده می‌سازد. در اثر این فشردگی، دما به شدت بالا می‌رود و ستاره منفجر می‌شود. این انفجار که جزو پرانرژی‌ترین رویدادهای عالم طبقه‌بندی می‌شود، انفجار ابرنواختری نام دارد و سبب می‌شود تمام عنصرهای جدول تناوبی، به خصوص عنصرهای سنگین‌تر از آهن که در شرایط عادی تولید نمی‌شوند، تشکیل شوند.

کلید معمای زندگی در سیاره سرخ

دانشمندان به دنبال آزمایش برروی نوعی کانی هستند که فقط در بخشی از اسکاتلند یافت می‌شود

و امیدوارند این کانی به آن‌ها در یافتن سوالاتی در مورد وجود حیات در مریخ کمک کند

به گزارش بی‌بی‌‌سی، این کانی که Macaulayite نام دارد و دارای فرمول Fe^+3₂₂,Al₂Si₄O₄₃)OH)₂ است، تنها در مهدنی در شهر بناچی در آبدردینشایر اسکاتلند یافت می‌شود.

دانشمندان ناسا معتقدند  رنگ قرمز مریخ ناشی از وجود این ماده در خاک این سیاره است.

اکنون نمونه‌ای از این کانی به آزمایشگاه خاکی در ایالت کالیفرنیای آمریکا فرستاده شده تا تحقیقات بیشتر بر روی آن انجام شود.

زمین‌شناسان برای اولین بار این کانی را در دهه 70 میلادی کشف کردند. خاصیت این کانی که دانشمندان را علاقه‌مند کرده‌ این است که این ماده معدنی تنها در صورت وجود آب در محیط شکل می‌گیرد و اگر در سطح مریخ وجود دارد پس معلوم می‌شود که در بخشی از مریخ آب فراوانی وجود دارد.

منشع تشکیل این کانی از گرانیت است. در آخرین دوره یخبندان در کره زمین، گرانیتی که در معرض آب و هوای استوایی قرار گرفته به Macaulayite تبدیل شده‌است.

دکتر جنیس بیشاپ از موسسه "جستجوی برای حیات فرازمینی" می‌گوید: " تمام گونه‌های حیاتی که ما میشناسیم با آب شکل گرفته‌اند. به همین خاطر هم اگر دوره‌های زمانی و یا مکان‌هایی در مریخ را بیابیم که آب در آنجا وجود داشته یا دارد، پس شانس وجود حیات در این سیاره افزایش می‌یابد."

رکورد دورترين خوشه‌ کهکشاني شکسته شد

با كشف يك خوشه‌ کهکشاني در ‌٢/١٠ ميليارد سال نوري از زمين، رکورد دورترين خوشه‌ کهکشاني كه پيش از اين در اختيار خوشه‌اي در فاصله‌ حدود يك ميليارد سال نوري از زمين بود شكسته شد.

اين جرم که دورترين خوشه‌ کهکشاني کشف ‌شده تاکنون است، با ترکيب داده‌هاي رصد‌خانه‌ پرتو ايکس چاندراي ناسا و تلسکوپ‌هاي نوري و فروسرخ شناسايي شده است.

اين خوشه متعلق به زماني است که عالم فقط يک چهارم عمر فعلي خود را داشته است.

خوشه‌هاي کهکشاني بزرگ‌ترين اجرام موجود درعالم‌اند که اجزايشان به‌ سبب نيروي گرانش کنار هم جمع‌اند.

کشف چنين ساختار عظيمي در آن دوران آغازين عالم مي‌تواند اطلاعات مهمي را درباره‌ چگونگي تحول کيهان در اين مرحله بحراني در اختيارمان قرار دهد.

خوشه‌ي کهکشاني ‌٠٤١JKCS زماني شناسايي شد که دانشمندان به اين باور رسيدند که خوشه‌هاي کهکشاني را مي‌توان براساس مدت زمان سپري‌شده از تشکيل آنها، در آغاز عالم يافت؛ بنابراين، با بررسي ويژگي‌هاي اين خوشه‌ي کهکشاني - مانند ترکيبات، جرم و دما - مي‌توان اطلاعاتي از چگونگي شکل‌گيري عالم به دست آورد.

در اغلب موارد، خوشه‌هاي کهکشاني دوردست را نخست با رصدهاي مرئي و فروسرخ شناسايي مي‌کنند که آشکارساز ستاره‌هاي پير و سرخ حاکم در کهکشان‌هاي سازنده‌ خوشه‌هاست.

خوشه کهکشاني ‌٠٤١JKCS در حقيقت در سال ‌٢٠٠٦ (‌١٣٨٥) در نتيجه‌ مطالعاتي کشف شد که با تلسکوپ فروسرخ بريتانيا (UKIRT) صورت گرفت. سپس، فاصله‌ اين خوشه را به کمک رصدهاي مرئي و فروسرخ تلسکوپUKIRT، تلسکوپ کانادا - فرانسه - هاوايي و تلسکوپ فضايي اسپيتزر ناسا مشخص کردند.

رصدهاي فروسرخ اهميت بيشتري دارند، چراکه نور مرئي کهکشان‌ها به ‌سبب انبساط عالم در فواصل بسيار زياد به طول موج‌هاي فروسرخ انتقال مي‌يابد.

داده‌هاي چاندرا آخرين مدرک بود که ‌٠٤١JKCS واقعاً يک خوشه کهکشاني به معناي حقيقي کلمه است.

تابش پرتو ايکس انبساط ‌يافته‌اي که چاندرا ديد، نشان‌دهنده‌ اين است که در بين اين کهکشان‌ها گازهاي داغي وجود دارد که اين مساله را مي‌توان از خوشه‌هاي کهکشاني انتظار داشت تا از خوشه‌هايي که در حال شکل‌گيري‌اند.

همچنين، بدون مشاهدات پرتو ايکس اين احتمال باقي مي‌ماند که اين جرم ترکيبي از گروه‌هاي مختلف کهکشاني است که در امتداد مسير ديد ما قرار گرفته يا اينکه رشته‌اي بلند از کهکشان‌ها و گاز است که از روبه‌رو ديده مي‌شود. جرم و دماي اين گاز داغ که از رصدهاي چاندرا به دست آمد، تمام اين احتمالات را منتفي کرد.

به نوشته نجوم، گستردگي و شکل اين تابش ايکس همراه با نبود منبع راديويي مرکزي، اين احتمال را مورد ترديد قرار مي‌دهد که گسيل پرتو ايکس به‌ سبب پراکنده شدن تابش زمينه‌ ريزموج کيهاني به ‌وسيله‌ ذرات گسيل‌کننده‌ امواج راديويي ايجاد شده باشد.

هنوز ممکن نيست که با شناسايي تنها يک خوشه‌ي کهکشاني در فاصله‌ي بسيار دوردست بتوان مدل‌هاي کيهان‌شناختي را بررسي کرد، اما تحقيقات جهت شناسايي ديگر خوشه‌هاي کهکشاني در فواصل بسيار دور همچنان ادامه دارد.

به گفته‌ بِن موگان، از دانشگاه بريستول در بريتانيا، «اين کشفي هيجان‌انگيزاست چراکه شبيه اين است که فسيلي از دايناسور تيرانوزروس رکس بيابيم که بسيار قديمي‌تر از ديگر نمونه‌هاي شناسايي شده باشد. يک فسيل ممکن است درست با شناخت ما از دايناسورها منطبق باشد اما اگر تعداد بسياري فسيل شناسايي کنيم مي‌بايست به بررسي مجدد چگونگي تکامل دايناسورها بپردازيم. همين مساله را مي‌توان به خوشه‌هاي کهکشاني و شناخت ما از کيهان‌شناسي نيز تعميم داد.»

برخي از پرسش‌هاي مطرح‌شده براي دانشمندان درباره‌ اين خوشه که اميد است با مطالعه‌ بيشتر به آنها

پاسخ داده شود، عبارتند از اين كه تراکم عناصر سازنده‌ (مانند آهن) در چنين اجرام جواني چيست؟ آيا نشانه‌اي دال بر اينکه اين خوشه هنوز در حال شکل‌گيري است، وجود داردو آيا دما و روشنايي پرتو ايکس چنين خوشه‌ دوردستي مانند خوشه‌هاي نزديک‌تر به جرم آن بستگي دارد يا نه؟

جهنمي 35 بار داغتر از خورشيد اخترشناسان موفق به كشف داغ‌ترين ستاره كهكشان شدند

اخترشناسان يكي از داغ‌ترين ستاره‌ها را در كهكشان كشف كرده اند كه 35 بار داغ‌تر از خورشيد است.

اين ستاره رو به افول كه دماي سطح آن 200 هزار درجه محاسبه شده، توسط اخترشناسان مركز اخترفيزيك جودرل بانك در دانشگاه منچستر و با استفاهد از تلسكوپ فضايي هابل كه اخيرا ارتقا يافته رصد و شناسايي شده است.

اين ستاره در مركز سحابي Bug واقع است كه خود اين سحابي در مسافت حدود 3500 سال نوري در صورت فلكي عقرب قرار دارد.

سحابي Bug يكي سحابي سياره‌يي دو قطبي و در واقع ابري بين ستاره‌يي از غبار، گاز هيدروژن، گاز هليوم و پلاسما است.

محققان مي گويند به رغم تلاشهاي قبلي دانشمندان اين نخستين باري است كه موفق به تهيه تصوير از اين ستاره شده‌اند.

پروفسور آلبرت ريجلسترا از دانشگاه منچستر مي گويد: پيدا كردن اين ستاره كار دشواري است چون در پشت ابري از غبار و يخ در وسط سحابي پنهان مي‌شود.

محققان خاطر نشان مي كنند: پيش بيني مي شود كه خورشيد ما هم حدود 5 ميليارد سال ديگر به همين شيوه سرد شده و افول كند.

سیاره شناسان اعلام کردند: تیتان نیز همانند زمین تغییرات آب و هوایی دارد

سیاره شناسان آمریکایی کشف کردند که تغییرات آب و هوایی تیتان بزرگترین قمر سیاره زحل همانند تغییرات آب و هوایی در نیمکره های زمین است.

گروهی از دانشمندان موسسه تکنولوژی کالیفرنیا نشان دادند که دریاچه های وسیع متان و اتان که در تیتان قرار دارند در نیمکره شمالی بزرگترین قمر زحل 20 برابر گستردگی بیشتری نسبت به نیمکره جنوبی آن دارند.

این دانشمندان برپایه اطلاعاتی که کاوشگر کاسینی از تیتان تهیه کرده است دریافتند که میان مناطق شمالی و جنوبی این قمر زحل تفاوتهایی وجود دارد به طوری که مایعات متان و اتان در زمین یک نیمکره بیش از نیمکره دیگر گسترده شده اند اما تاکنون برای این تفاوتها هیچ تائیدی پیدا نشده بود. برای توضیح در این خصوص سیاره شناسان فرض کردند که علت این توزیع نا متوازن تغییرات فصلی باشد.

به طوری که یک سال تیتان 5/29 سال زمینی به طول می انجامد. بنابراین در هر 15 سال زمینی روی تیتان یک فصل تغییر می کند (در حال حاضر در نیمکره شمالی این قمر فصل تابستان آغاز شده است). بارانهای متان و بخارات آن به صورت فصلی تغییر می کنند و به روشی نا برابر دریاچه هایی در نیمکره های شمالی و جنوبی ایجاد می کنند.

این دانشمندان در این خصوص اظهار داشتند: "محاسبات ما نشان می دهند که تغییرات فصلی به تنهایی قادر نیستند تنها در مدت 15 سال زمینی (یک فصل تیتانی) این دریاچه های هیدروکربوری تا این حد گسترده را ایجاد کنند. مکانیزم فصلی می تواند تا حدی مسئول این انتقال باشد اما نمی تواند در خصوص تمام علل ایجاد این دریاچه های متان مایع توضیح دهد." براساس گزارش نیچر ژئوساینس، دلیل دیگر ایجاد نا متوازن این دریاچه ها می تواند مربوط به زاویه انحراف تیتان با مدار زحل باشد.

به خصوص که درحال حاضر در مدت تابستان نیمکره جنوبی، تیتان به خورشید 12 درصد نزدیکتر از آن چیزی است که در مدت تابستان شمالی به این ستاره نزدیک است. همچنین، تابستانهای شمالی طولانی تر و روانتر و تابستانهای جنوبی کوتاهتر و پر شدت تر هستند. این دانشمندان توضیح دادند: "بهرحال در مقیاس زمانی دهها هزار سال، پارامترهای مداری زحل تغییر کرده اند و موجب شده اند که تیتان در طول برخی از تابستانهای شمالی به خورشید نزدیکتر شود و همین مسئله موجب تجمع هیدروکربورها و دریاچه ها در نیمکره شمالی شده است. به طوری که تیتان نیز همانند زمین تغییرات آب و هوایی دارد و این تغییرات در مقیاس دهها هزار سال موجب حرکت شدید مداری این قمر شده است.

 در روی زمین به این تغییرات، دوره میلانکویچ گفته می شود و با گستردگی آب به شکل یخ مربوط بوده و مسئول دوره های یخبندان است. روی تیتان دوره های آب و هوایی طولانی مدتی وجود دارند که متان مایع را به شکل دریاچه ها و حوضچه ها در دو نیمکره این قمر زحل پخش می کنند. در هر دو مورد زمین و تیتان، ثبت این فرایند در تائید ژئولوژیکی سطحی نقش مهمی ایفا می کند. این اولین بار است که ما توانستیم یک نمونه از تغییرات آب و هوایی مشابه دوره میلانکویچ زمینی را در یک جرم آسمانی خارج از منظومه شمسی پیدا کنیم."

هابل تصویری جدید از زادگاه ستارگان به ثبت رساند

تصویر اخیری که تلسکوپ هابل به ثبت رسانده است آزمایشگاه بی نظیری از غبارهای کیهانی در آسمان را نمایش می دهد که می تواند در کشف مواد اولیه سازنده ستارگان نوزاد به اخترشناسان کمک کند.

این تصویر ستاره ای ترکیبی از چهار تصویر است که توسط فیلترهای متفاوت دوربین اکتشافی پیشرفته هابل به ثبت رسیده اند. نتیجه این تصویر کلوزآپ منطقه ای در شمال غرب سحابی آیریس یا NGC 7023 را نمایش می دهد. این سحابی میدان زایش ستارگان بوده و در فاصله هزار و 400 سال نوری در صورت فلکی سفئوس قرار گرفته است.

تصویر هابل نشاندهنده امواج خروشانی از ابرهای غبارهای کیهانی است، این غبارها از ذرات کوچکی از مواد جامد تشکیل شده اند که 10 تا 100 بار از ذره غباری که می توان بر روی سطوح لوازم خانه مشاهده کرد، کوچکتر هستند. دانشمندان به ویژه به بخشی از این سحابی علاقه نشان می دهند که قرمز تر از حد عادی به نظر می رسد.

اخترشناسان احتمال می دهند این ابرهای بزرگ که به عنوان یک سحابی انعکاسی شناخته می شوند نور ستاره عظیمی که 10 بار بزرگتر از خورشید بوده و در نزدیکی سحابی قرار دارد را بازتاب می دهد. سحابی های انعکاسی معمولا آبی به نظر می آیند زیرا ذرات غبار در آنها در پراکنده کردن نور آبی تاثیرگذاری بیشتری دارند و به همین دلیل دانشمندان احتمال می دهند برخی مواد هیدروکربنی باعث تغییر رنگ این ابرهای غباری شده اند.

دانشمندان به منظور مطالعه دقیق تر تصویر هابل از دوربین نزدیک به مادون قرمز و طیف سنج چند منظوره  برای تعیین خصوصیات شیمیایی سحابی استفاده کردند.

بر اساس گزارش فاکس نیوز، به طور کلی هرجا توده های بزرگ غبار وجود داشته باشند، ستاره ها در اثر برخورد مواد تحت تاثیر نیروی گرانش جوانه می زنند، طی گذشت زمان در صورتی که توده ها حجیم تر شوند گداخت هسته ای در آن صورت گرفته و ستاره ای متولد می شود که کشف دقیق این فرایند می تواند اطلاعات دقیقتری را از نحوه تولد ستارگان در اختیار دانشمندان قرار خواهد داد.

پاسخ بنیادی ترین معمای کیهانی/ معمای "مرغ و تخم مرغ" کیهانی حل شد

اخترشناسان با بررسی رفتارهای یک اخترواره که از کهکشان میزبان برخوردار نبود توانستند پاسخ یکی از بنیادی ترین معماهای کیهانی را بیابند.

معمای "مرغ و تخم مرغ" کیهانی یا به بیانی دیگر این سئوال که اول سیاهچاله ها به وجود آمده اند یا کهکشانها یکی از مهمترین چیستانهایی است که اخترشناسان مدتها در جستجوی یافتن پاسخ آن بوده اند. اما اکنون محققان اروپایی بر این باورند که پاسخ این معما را یافته اند. بر اساس مطالعات این محققان اَبرسیاهچاله ها عامل شکل گیری ستاره ها هستند تا به این شکل کهکشان میزبان خود را بنا کرده و شکل دهند.

گروهی از اخترشناسان موفق به ردیابی اخترنمایی شده اند که از هیچ کهکشان میزبانی برخوردار نیست. محققان در ابتدا گمان بردند شاید کهکشان میزبان این اخترنما به نام HE0450-2958 در پس ابرهای عظیم غبارهای فضایی پنهان شده است اما با استفاده از تلسکوپ VLT دریافتند کهکشانی در نزدیکی این اخترنما که هیچ ارتباطی نیز با آن ندارد با سرعتی بسیار بالا در حال تولید ستاره است و سالانه در حدود 350 ستاره مشابه خورشید تولید می کند، سرعتی 100 بار بیشتر از سرعت ستاره سازی دیگر کهکشانهایی که در جهان وجود دارند.

به گفته محققان سرعت جنون آسای ستاره سازی این کهکشان با اختر نمای همسایه در ارتباط است، زیرا این جرم کیهانی کهکشان همسایه اش را به واسطه ذرات فوق قدرتمند و سریعی بمباران کرده و انرژی و ماده زیادی را به آن تزریق می کند. این اخترواره همچنین در حال نزدیک شدن به کهکشان بوده و به تدریج با آن ترکیب شده و در آن ساکن خواهد شد، در این حالت ماده و انرژی که اخترواره به کهکشان وارد کرده است به کهکشانی برای اقامتش تبدیل خواهد شد.

بر اساس گزارش پاپ ساینس، محققان با توجه به این نتایج بر این باورند که فورانهای سیاهچاله ای با تولید انرژی و ماده مورد نیاز برای ساخته شدن ستاره ها، سرعت شکل گیری کهکشانها را افزایش می دهند. این تئوری می تواند توضیحی برای کهکشانهای چند سیاهچاله ای به شمار رود که تعداد ستاره های آنها بسیار بیشمار است.

زمان مرگ خورشيد

بهرام مبشر پروفسور فيزيک و نجوم رصدي و نماينده آژانس فضايي اروپا در موسسه علوم تلسکوپهاي فضايي در ناسا طي سخنراني در کتابخانه هانتينگتون ، 14 ميليارد سال اول ايجاد جهان هستي را مورد بررسي قرار داده و از زمان مرگ خورشيد خبر داده است.

پروفسور فيزيک و نجوم رصدي و نماينده آژانس فضايي اروپا در موسسه علوم تلسکوپهاي فضايي در ناسا که با خيره شدن به ستاره ها و پرسش سئوالهاي متعدد درباره جهان هستي کودکي خود را سپري کرده است به کتابها و فيلمهاي علمي تخيلي اهميتي نمي دهد زيرا واقعيت نهفته در پس اين داستانها را شناخته و در اختيار دارد.

بقیه در ادامه ی مطلب...

ادامه نوشته

جوانترین جرم کوتوله قهوه ای رنگ در جهان شناسایی شد

تلسکوپ فضایی اسپیتزر موفق به کشف یکی از جوانترین اجرام کوتوله قهوه ای در جهان شده است. کشفی که می تواند یکی از رازهای نجومی در رابطه با چگونگی شکل گیری این اجرام کیهانی را برملا سازد.

اجرام کوتوله قهوه ای رنگ به این دلیل مرموز و ناشناخته هستند که با توجه به میزان حرارت و جرمشان در میان دو وضعیت ستاره بودن و سیاره بودن معلق باقی مانده اند. به بیانی دیگر این اجرام سردتر و سبک تر از یک ستاره و حجیم تر و سنگین تر از یک سیاره هستند.

منشا کوتوله های قهوه ای رنگ ابرهای غبار آلودی است که ستاره ها یا سیاره ها را به وجود می آورند اما زمانی که متولد می شوند، به آنها ستاره های معیوب گفته می شود زیرا نسبت به هم نژادهای خود از حرارت و جرم کمتری برخوردارند.

به دلیل کوچک بودن جرم این اجرام کیهانی، گاز موجود در هسته آنها نمی تواند حرارت کافی برای انجام فعل و انفعالات هسته ای مورد نیاز برای تبدیل هیدروژن به هلیوم را فراهم آورد. به همین دلیل این ستاره های معیوب از درخشندگی کمتری برخوردار هستند و ردیابی آنها بسیار مشکل است.

با این حال تلسکوپ فضایی اسپیتزر با کمک گرفتن از سیستم حرارتی مادون قرمز خود توانست یکی از جوانترین کوتوله های قهوه ای رنگ در جهان را شناسایی کند. کوتوله های جوان با سرعت بالایی شکل می گیرند و از این رو ردیابی آنها در زمان متولد شدن نیز امری بسیار دشوار خواهد بود.

اولین کوتوله قهوه ای رنگ در سال 1995 توسط انسانها شناسایی شده است و با وجود اینکه پس از آن صدها نمونه دیگر این اجرام ناشناخته توسط تلسکوپهای مختلف ردیابی شده اند، دانشمندان قادر نبودند شکل گیری این اجرام را در ابتدایی ترین مرحله تولد مشاهده کنند.

بر اساس گزارش زی نیوز، طی مطالعات جدید دانشمندان با کمک تلسکوپ اسپیتزر توانسته اند کوتوله قهوه ای نوزادی را در حالی مشاهده کنند که هنوز در منطقه زادگاه خود پنهان شده است.

با استفاده اطلاعاتی که این تلسکوپ در سال 2005 به دست آورده است، دانشمندان بر روی منطقه ابر بارنارد 213، منطقه ای که نزد اختر شناسان به عنوان بستر اجرام کیهانی نوزاد شهرت دارد، تمرکز کرده و کوتوله نوزاد قهوه ای رنگی را با نام SSTB213 J041757 و با استفاده از دوربین مادون قرمز با طول موج بلند کشف کردند.

کشف شام آخر یک کهکشان همنوع خوار!

ستاره شناسان اروپایی تصویری از کهکشان "قنطوروس- آ" را تهیه کردند که نشان می دهد این کهکشان همنوع خوار بوده و هنوز بقایای آخرین وعده غذایی را که خورده در مرکز خود نگه داشته است.

دانشمندان با کمک تلسکوپ NTT (تلسکوپ فناوری نوین) با قطر آینه 58/3 متری مستقر در رصدخانه جنوبی اروپا (اسو) واقع در شیلی توانستند این تصاویر جدید را در طیف فراسرخ تهیه کنند.

کهکشان "قنطوروس- آ" که همچنین با شناسه (NGC 5128) نیز شناخته می شود یک کهکشان غول پیکر بیضی شکل بسیار نزدیک به کهکشان راه شیری است.

بقیه در ادامه ی مطلب...

ادامه نوشته

ثبت تصویری ترکیبی از "جعبه جواهر" کیهانی

تلسکوپهای برتر جهان تصاویری جدید از خوشه ستاره ای "جعبه جواهر" به ثبت رسانده اند که ترکیب این تصاویر با یکدیگر، عکسی با جزئیات بالا را از این خوشه باز خلق کرده است.

یکی از تماشایی ترین خوشه های ستاره ای جهان در صورت فلکی چلیپا خوشه ستاره ای Kappa Crucis مشهور به NGC 4755 یا "جعبه جواهر" است که درخشش آن به اندازه ای است که امکان مشاهده آن با چشم غیر مسلح نیز وجود دارد. این خوشه زیبا در فاصله 6 هزار و 400 سال نوری از زمین فاصله داشته و سنی در حدود 16 میلیون سال دارد.

بقیه در ادامه ی مطلب...

ادامه نوشته

کوتوله ای به نام سدنا

شاید اخیراً زیاد از سیارات کوتوله شنیده و خوانده باشید. این گروه جدید از اجرام منظومه شمسی، بواسطه کشف جرمی موسوم به اریس بود که به لیست دانشمندان اضافه گردید. سدنا که در سال 2003 کشف شد و همچنین  2003VB12 نیز نامیده می شود هم احتمالاً یک سیاره کوتوله است. علت تردید دانشمندان در قرار دادن سدنا در لیست سیارات کوتوله نیز فاصله بسیار زیاد او از ماست؛ آنچنان که مشاهده اش را نیز برای ما سخت کرده است. سدنا، 90 واحد نجومی از خورشید فاصله دارد (یک واحد نجومی، معادل فاصله متوسط زمین تا خورشید و یا 150 میلیون کیلومتر است) و می شود گفت در حدود 148 میلیون کیلومتر. با این حال، مدار سدنا شدیداً بیضوی است و باید گفت از 76 واحد نجومی در نزدیکترین حالت تا خورشید، تا 975 واحد نجومی در دورترین حالت متغیر است!

طرحی خیالی از سدنا

سدنا را به چندین دلیل می توان جرمی جذاب دانست. نه تنها دورترین جسمی از خورشید است که تاکنون کشف شده؛ بلکه در منطقه ای فرضی موسوم به "ابر اورت" نیز قرار گرفته است؛ ابری که طبق اعتقاد دانشمندان، پر از هسته دنباله دار و دیگر اجسام سنگی-یخی مشابه است. در واقع می توان سدنا را نخستین جرم کشف شده در ابر اورت نیز نامید. ستاره شناسان همچنین این سیاره کوتوله را پنجمین جرم بزرگ فرانپتونی یا TNO نیز می دانند که بعد از اریس، پلوتو، ماکه ماکه و هائومئا قرار گرفته است.
سدنا همچون مریخ سرخ است و این به دلیل وجود مقادیری تولین در سطح آن است. تولین، مولکولی غیرپلیمری است که توسط تابش ماورای بنفش خورشیدی و از ترکیب هیدروکربن هایی چون متان و اتان پدید می آید. برآورد هایی که از دوره زمانی چرخش سدنا شده است، زیاد دقیق نیست، هرچند از 10 هزار سال هم کمتر نیست. ستاره شناسان همچنین بوجود یک قمر به دور سدنا نیز شک دارند و هنوز دلیل اثبات کننده برای آن به دست نیامده است. سدنا و بقیه اجرام ابر اورت، در دمای حدود 240.2- درجه سانتیگراد به سر می برند که البته سرد است!
بر خلاف بسیاری از اجرام منظومه شمسی، نام سدنا از افسانه های یونان و روم باستان گرفته نشده است؛ بلکه سدنا، خدای دریاهای اسکیموهاست؛ خدایی که در ابتدا فانی بود اما با غرق در دریا جاودانه شد. اسکیموها معتقدند سدنا در زیر اقیانوس شمالگان زندگی کرده و از موجودات زنده حراست می کند. به ستاره شناسان کاشف سدنا نیز از جانب اتحادیه بین المللی نجوم گفته شده است که تمامی اجرامی که از این پس در ابر اورت یافت می شوند را بایستی طبق افسانه های شمالگان نامگذاری کرد. با توجه به دمای ابر اورت نیز این تصمیم البته بسیار مناسب است! ستاره شناسان بسیار امیدوارند که در سالیان آینده اجرام بیشتری در این ناحیه از منظومه شمسی کشف شود.

مترجم: سینا اعتماد

منبع :Universetoday

نشانه‌های حیات در سیاره‌ای فراخورشیدی

برای دومین بار، پژوهشگران موفق شدند مولکول‌های آلی را در اطراف سیاره‌ای مشتری‌مانند و داغ در خارج از منظومه شمسی کشف کنند

این بدان معنی است که فراوانی مولکول‌های آلی و بنیان‌های اصلی حیات در جهان، بسیار بیشتر است و احتمالا حیات بسیار آسان‌تر شکل‌ می‌گیرد.

پژوهشگران ناسا توانستند در جایی بسیار دور از منظومه شمسی، مولکول‌های پایه حیات را در یک سیاره گازی داغ بیابند. این کشف، گامی رو به جلو برای منجمينی است که درتلاشند سیاراتی را که می‌توانند میزبان حیات باشند، مشخص کنند. این سیاره تازه‌کشف شده قابل سکونت نیست، ولی مواد شیمیایی مشابهی دارد که اگر در آینده در اطراف یک سیاره سنگی کشف شود، می‌تواند نشانه‌ای از وجود حیات باشد.

بقیه در ادامه ی مطلب...

ادامه نوشته

باران خورشیدی عامل داغ بودن اتمسفر خورشید

محققان دانشگاه کیوتو با شبیه سازی فرایند بارش باران در خورشید دریافتند گازهای داغی که عامل شکل گیری این بارانها هستند در عین حال می توانند دلیل اصلی داغ شدن خارجی ترین لایه اتمسفر خورشید نیز به شمار روند.

اتمسفر خارجی خورشید با حرارتی برابر میلیونها درجه آخرین مکانی است که شاید کسی بخواهد در آن به جستجوی بارش باران بپردازد، با این حال تا کنون حالتی از باران در این لایه مشاهده شده است. این پدیده می تواند توضیح دهد چرا لایه کورونال که خارجی ترین بخش خورشید است نسبت به لایه های درونی آن از حرارت بیشتری برخوردار است.

بارانهای کورونالی از هزاران توده گره مانند جرمگینی با وسعت هزاران کیلومتر تشکیل شده اند که مرکب از گازهای نسبتا سرد با حرارت ده ها هزار درجه بوده و از اتمسفر خارجی خورشید با سرعتی برابر 100 کیلومتر بر ثانیه به سمت سطح قابل مشاهده خورشید سقوط می کنند.

شبیه سازی های جدید نشان می دهد باران کورونالی نتیجه فرایندی است که حرارت لایه کورونال را تا درجه بالایی افزایش می دهد. تا کنون دو نظریه در رابطه با این پدیده غیر عادی ارائه شده اند که یکی از آنها دلیل حرارت بالای کورونال را انفجارهای کوچکی به نام نانو شعله ها در لایه های زیرین اتمسفر دانسته و دیگری مواج بودن امواج مغناطیسی را دلیل بالا بودن درجه حرارت لایه کورونال می داند.

شبیه سازی دانشمندان دانشگاه کیوتو بر اساس این دو نظریه احتمال دست داشتن نظریه اول را در تشکیل بارانهای خورشیدی و افزایش حرارت کورونال قوی تر اعلام کردند زیرا بر اساس این نظریه گازهای داغ شده ای که از سطوح زیرین و با واسطه نانو شعله ها به بالا می آیند می توانند در لایه های بالاتر سرد و حجیم شده و قطرات بارانی را به وجود آورند.

بر اساس گزارش نیوساینتیست، دانشمندان این فرایند را بسیار مشابه فرایند بارش باران در زمین توصیف می کنند زیرا بر اساس شبیه سازی گازهای داغ مشابه بخار آب ناشی از جوشش آب به بالا رفته و پس از سرد شدن، حجیم شده و به شکل قطره ای به پایین سقوط می کند.

کشف یک گودال عمیق در ماه

کاوشگر متعلق به آژانش فضایی اروپا پس از دو سال کاوش در میان دره ها و آتشفشانهای ماه یک گودال به قطر 65 متر را کشف کرد.

کاوشگر ژاپنی کاگویا از دو سال پیش تا ژوئن گذشته به تحقیق در این خصوص ادامه داد و سرانجام توانست با پیدا کردن این گودال روی ماه و طی یک عملیات انتحاری و برخورد به سطح قمر زمین ماموریت خود را پایان دهد.
آژانس فضایی ژاپن ضمن اعلام این خبر اولین تصویر ماهواره ای را که این کاوشگر از این گودال تهیه کرده است منتشر کرد.

این گودال در یک فضای آتشفشانی نزدیک به تپه های "ماریوس هیل" کشف شده و قطر آن 65 متر است.

بقیه در ادامه ی مطلب...

ادامه نوشته

اکتبر؛ ماه کهکشان آندرومدا/ همسایه راه شیری را با چشم غیرمسلح ببینید

ماه های مختلف سال جهانی نجوم میزبان پدیده های مختلف کیهانی بوده و در هر یک پدیده ای منحصر به فرد رخ داده است. ماه اکتبر به پیروی از دیگر ماه ها میزبان کهکشان آندرومدا نزدیک ترین همسایه راه شیری است که خود را در معرض دید غیر مسلح زمینیان قرار داده است.

ماه اکتبر سال 2009 که خود به عنوان سال جهانی نجوم انتخاب شده است ماه کهکشان آندرومدا نام گرفته است زیرا در این ماه می توان کهکشان همسایه راه شیری را بدون نیاز به تلسکوپ و با چشم غیر مسلح مشاهده کرد.

در آسمان شبهای ماه اکتبر اجرام متفاوتی از منظومه خورشیدی جمله مشتری و ماه و گازهای درخشان کهکشان راه شیری را می توان مشاهده کرد اما مشاهده کهکشانی که در همسایگی کهکشان موطن انسانها قرار گرفته است می تواند یکی از هیجان انگیزترین اتفاقات این ماه به شمار رود.

بقیه در ادامه ی مطلب...

ادامه نوشته

32 سیاره جدید خارج از منظومه خورشیدی کشف شد

اخترشناسان اروپایی با کشف 32 سیاره جدید خارج از منظومه خورشیدی، تعداد سیاره های کشف شده در خارج از منظومه خورشیدی را تا 400 سیاره افزایش دادند.

این کشف شاهدی دیگر برای تایید این نظریه که جهان هستی دارای مناطق ناشناخته فراوانی است که امکان شکل گیری حیات بر روی آنها وجود دارد، است.

دانشمندان با استفاده از تلسکوپ رصد خانه جنوبی اروپا موفق به کشف سیاره ای با ابعادی مشابه ابعاد زمین و دارای کوچکترین نشانه از حیات نشدند و تنها با کشف 32 سیاره جدید توانستند تعداد سیاره های کشف شده در خارج از منظومه خورشیدی را تا 400 سیاره افزایش دهند.

6 مورد از میان سیاره های کشف شده چندین بار از زمین بزرگتر هستند و بر همین اساس تعداد جمعیت سیاره های ابر زمینی را 30 درصد افزایش داده اند همچنین دو سیاره از میان این سیاره ها پنج بار از زمین کوچکتر بوده و یکی از آنها پنج برابر سیاره مشتری است.

اخترشناسان دانشگاه ژنو معتقدند این کشف می تواند از این نظریه که شکل گیری سیاره ها را پدیده ای بسیار عادی و رایج می داند حمایت کند.

بر اساس گزارش بی بی سی، این دانشمندان اعلام کردند با توجه به حضور این سیاره ها در نزدیکی منظومه خورشیدی می توان با قطعیت بیان کرد که سیاره های شبه زمینی را می توان در هرجایی یافت. به گفته آنها "طبیعت فضایی خالی و پوچ نیست، اگر در آن فضا هست تا سیاره ای در آن وجود داشته باشد، پس سیاره ای در آن وجود خواهد داشت."

کهکشان برنارد زیر نگاه تلسکوپ "اسو"

تلسکوپ جنوبی اروپا (ESO) واقع در شیلی تصاویر جدیدی را از مناطق تشکیل ستارگان در کهکشان برنارد تهیه کرده است.

این تصاویر جدید نشان می دهد که ستارگان جوان در دمای بالا توده های گازی پیرامون خود را گرم می کنند.

کهکشان برنارد در مجموعه کهکشانی "محلی ESO 11/96" واقع شده است. در این مجموعه کهکشانی، کهکشان راه شیری نیز قرار گرفته است.

کهکشان برنارد که همچنین با شناسه NGC 6822 نیز شناخته می شود در بزرگداشت ستاره شناس آمریکایی "ادوارد امرسون برنارد" نامگذاری شده است. این ستاره شناس در سال 1884 برای اولین بار موفق شد نور ضعیف این کهکشان را با کمک یک عدسی نور شکن 125 میلیمتری رصد کند.

این کهکشان که در فاصله 6/1 میلیون سال نوری از زمین قرار دارد یکی از همسایگان کهکشان راه شیری به شمار می رود.

قطر آینه تلسکوپ "اسو" 2/2 متر است و دستگاه "تصویرگر زمینه عریض" (WFI) این تلسکوپ این تصاویر جدید را تهیه کرده است.

در مقایسه با کهکشانهای همسایه از جمله راه شیری، آندرومدا و کهکشان "سه سو"، کهکشان برنارد از نقاط جالب برای فعالیتهای ستاره ای چندانی برخوردار نیست.

در این تصویر، بخشهای مایل به قرمز مناطق تشکیل ستاره ای را نشان می دهند. در این نقاط ستارگان جوان در دمای بالا توده های گاز پیرامون خود را گرم می کنند.

همچنین در سمت چپ بالای تصویر، یک سحابی به شکل حباب دیده می شود که در مرکز آن چندین ستاره غول پیکر حضور دارند که امواج ماده ساطع می کنند و یک ساختار نورانی را شکل می دهند.

براساس گارش سافت پدیا، ابعاد کهکشان برنارد تنها یک دهم کهکشان راه شیری است و بنابراین در گروه کهکشانهای کوتوله طبقه بندی می شود. این کهکشان محتوی حدود 10 میلیون ستاره است درحالی که در راه شیری 400 میلیارد ستاره فعال هستند.

نقشه جدید نشنال جئوگرافی/ تاریخچه‌ای تصویری از 50 سال سفرهای فضایی انسان

نشریه نشنال جئوگرافی نقشه ای از ماموریتهای فضایی که طی 50 سال گذشته در در مدار اجرام کیهانی منظومه خورشیدی انجام گرفته اند را ارائه کرده است.

نشنال جئوگرافی مسیری از تمامی ماموریتهای فضایی را که طی 50 سال کذشته انجام گرفته اند را در قالب نقشه ای جالب و دیدنی ارائه کرده است.

در این نقشه منظومه خورشیدی و تمامی اجرامی که انسانها برای مطالعه به مدار آنها سفر کرده اند را می توان در کنار تاریخچه ای تصویری از سفرهای فضایی بشر مشاهده کرد.

بقیه در ادامه ی مطلب...

ادامه نوشته