مناطق زلزله خيز جهان که تهران یکی از آنهاست

مجله تايم در گزارشي شهرهاي بزرگ جهان را كه از نظر كارشناسان در خطر زلزله قرار دارند معرفي كرده است.

اين گزارش كه با عنوان « 5 زلزله بزرگ جهان در چه مناطقي رخ خواهد داد» منتشر شده است، به زلزله خيزي شهرهاي جهان و درصد آسيب‌پذيري شهرها اشاره كرده است.

بقیه در ادامه ی مطلب...

ادامه نوشته

حلقه؛ منطقه ای با کمترین میزان حیات روی کره زمین

دانشمندان دانشگاه رودآیلند با بررسی رسوبات منطقه ای از اقیانوس آرام اعلام کردند این منطقه دارای کمترین میزان موجودات زنده بوده و حیات در این منطقه نسبت به دیگر مناطق زمین نزدیک به صفر است.

مطالعات جدید نشان می دهد رسوبات بستر دریا در میانه اقیانوس آرام از کمترین میزان سلولهای زنده نسبت به دیگر قسمتهای جهان برخوردار است.

محققان دانشگاه رودآیلند با جمع آوری این رسوبات از عمق 4 تا 6 کیلومتری اقیانوس آرام این نظریه را اعلام کردند. محققان با بررسی رسوبات دریافتند در هر سانتیمتر مکعب از این رسوبات در حدود هزار سلول زنده وجود دارد که این میزان هزار بار کمتر از میزان سلولهای زنده در دیگر رسوبات بستری است.

دانشمندان معتقدند مطالعات بیشتر می تواند مناطق مشابه و تهی از حیات را در میان اقیانوس آرام آشکار کند. منطقه ای که در حال حاضر در اقیانوس آرام جنوبی کشف شده است حلقه نامیده شده، آب درون آن ثابت و مواد غذایی کمی درون آن یافت می شود.

میکروبهای پراکنده موجود در این منطقه درون اتمهای هیدروژنی که در نتیجه متلاشی شدن مواد رادیو اکتیو در بستر اقیانوس و تجزیه مولکولهای آب به وجود می آیند، زندگی می کنند.

این فرایند کمیاب تنها قادر به تولید مقادیر کمی از مواد غذایی است و برخی دیگر از میکروبهای یافت شده مواد غذایی خود را از مواد آلی به دست می آورند که در اعماق اقیانوس به مرور زمان جمع می شوند.

بر اساس گزارش فوکس نیوز، محققان بر این باورند در صورتی که بتوان نظریه تمرکز مواد غذایی را در اعماق اقیانوس به اثبات رساند شاید بتوان وجود صدها سلول زیستی را در رسوبات مرطوب مریخ یا قمر اروپا نیز به اثبات رساند.

قلب زمین در تپش است

مدارک به دست آمده از مناطق هاوایی و ایسلند نشان می دهد که هسته زمین طی هر 15 میلیون سال یک بار و به واسطه فرایندی تپش مانند توده هایی از ماگما را به سطح زمین ارسال می کند.

محققان دانشگاههای برگن و اوسلو در نروژ با استفاده از اطلاعات لرزه شناسی برای اندازه گیری ضخامت پوسته زمین میان ایسلند و گرینلند چنین نظریه ای را ارائه کردند که در صورت درست بودن آن نظریه هایی که تا به حال درباره جهان زیر زمین ارائه شده است متحول خواهند شد.

این اندازه گیریها به محققان اجازه داد احتمال دهند که جریان ماگمایی موجود در توده ها در زیر منطقه ایسلند افزایش داشته است. زمانی که این توده ها قدرتمند باشند پوسته سطحی زمین را ضخیم تر می کند و با توجه به همین نشانه محققان دریافتند که پوسته زمین در این مناطق هر 15 میلیون بار ضخیم تر شده است. این به آن معنی است که توده های ماگمایی دارای پالسها و یا تپشهای دوره ای هستند.

نظریه وجود تپشهای ماگمایی نظریه ای جدید به شمار نمی رود اما ارتباط کشف شده میان تپشهای ماگمایی ایسلند و هاوایی امری است که باعث شگفتی دانشمندان شده است.

دانشمندان دریافتند که تپشهای ماگمایی در این دو منطقه با وجود تفاوت مسافت و موقعیت به صورت همزمان رخ داده اند.

دانشمندان معتقدند منشا این همزمانی نمی تواند در جبه  زمین نهفته باشد بلکه به احتمال زیاد در فعالیتهای هسته زمین قرار دارند. این به آن معنی است که هسته زمین به صورت دوره ای لایه های جبه ای را گرم کرده و تپشهای یکنواختی را به سوی سطح زمین انتشار می دهد.

اکثر زمین شناسانی که به وجود تپشهای جبه ای اعتقاد دارند بر این باورند این پدیده را می توان تنها با استفاده از فرایندهای موجود در جبه از جمله انباشتگی ماگما با غلظت متفاوت در مناطق مختلف توضیح داد. با این حال تاکنون توضیح قانع کننده ای برای چگونگی شکل گیری تپشهای گرمایی در هسته ارائه نشده است.

بر اساس گزارش نیوساینتیست، توضیحات متفاوتی را می توان در رابطه با هماهنگی تپشها ارائه کرد. مطالعات بیشتر نیز می توانند اطلاعات جدیدی را از نزدیک بودن زمان شکل گیری تپشها و نه هماهنگ بودن آنها ارائه کند. اما محققان معتقدند که با توجه به ناهمگنی جبه و احتمال تاخیر زمانی رسیدن تپشها به سطح زمین نمی توان به صورت دقیق هماهنگی یا نزدیکی زمانی تپشها را به اثبات رساند.

گسترش جستجوی منشا حیات ثانویه در زمین

دانشمندان در سراسر جهان به صورت فزاینده ای به تحقیقات خود به منظور کشف گونه ای جدید از حیات اولیه بر روی زمین ادامه می دهند تا با کشف آن بتوانند پاسخ بسیاری از سوالهای اولیه بشر را بیابند.

به گزارش خبرگزاری مهر، با گسترش جستجو به منظور یافتن گونه ای جایگزین از حیات میکروبی بر روی زمین، دانشمندان به نزدیک شدن به کشف حیات در سیاره های دیگر منظومه خورشیدی بیشتر امیدوار می شوند.

یافتن منشا جدید حیات امری غیرممکن به نظر می آید زیرا گونه های در قید حیات می توانند هر نوع توده بیولوژیکی اولیه را قبل از کشف بلعیده و از بین ببرد. با این حال تلاش برای یافتن منشا حیات از سالهای بسیار گذشته تا کنون همچنان ادامه داشته است.

برخی از این منشاها به احتمال زیاد تاکنون منقرض شده اند اما به اعتقاد دانشمندان برخی گونه های اولیه همچنان در میان انسانها وجود داشته و بدون اینکه کسی متوجه آنها باشد به حیات خود ادامه می دهند.

پاول دیویس یکی از بیولوژیستهای ستاره ای دانشگاه آریزونا معتقد است در صورتی که بتوان نمونه دومی از حیات بر روی زمین را کشف کرد، این کشف می تواند عظمتی برابر عظمت تئوری تکامل داروین داشته باشد. در عین حال این کشف می تواند پاسخ بسیاری از سوالهای ابتدایی از جمله این سوال که آیا بشر در میان جهان هستی تنهاست؟ را بیابد.

چنین گونه ای از حیات را می توان در شکل میکروبهای تک سلولی تصور کرد و به همین دلیل طبیعت شناسان انتظار ندارند که این نوع از حیات را به صورت تصادفی کشف کنند. شیوه ای که میکروبیولوژیستها برای ردیابی حیات استفاده می کنند از ایجاد توالی دی ان ای، رنگ آمیزی دی ان ای و کشت میکروبها در آزمایشگاه تشکیل می شود و دانشمندان با تفکر اینکه این نوع سیستم های میکروبی از بیوشیمی معمولی تشکیل شده اند به این شیوه ها روی آورده اند.

با این حال برخی دانشمندان بر این باورند که استفاده از این شیوه ها نمی تواند احتمال کشف حیات پنهان در زمین را افزایش دهد و به طور کلی ماموریت جستجو برای حیات در سیاره ای دیگر از جستجو بر روی زمین بسیار ساده تر خواهد بود زیرا سیستم های ثانویه حیات در زمین کانالهای مختلف و نامحدودی را برای پنهان شدن در اختیار دارند.

یکی از شیوه های جستجو که می تواند دلگرم کننده باشد جستجوی بسیار دقیق در محیط هایی است که بکر باقی مانده و بشر هنوز به آن راه نیافته است. محیطهایی مانند بیابانهای بسیار داغ، صفحه های یخی، لایه های بالایی اتمسفر و یا سطوح داخلی زمین از انواع این محیطها به شمار می روند.

بر اساس گزارش نیوساینتیست، سالانه تعداد بیشماری از دانشمندان به محققانی که در جستجوی حیات ثانویه یا حیات تاریک هستند افزوده می شود و حتی اگر این گروه گسترده نتوانند منشا ای حیات و یا نشانه هایی از آن را به دست آورند، حداقل به شاخه هایی ناشناخته از درخت حیات بشر دست پیدا خواهند کرد که تاکنون مورد مطالعه قرار نگرفته است.

دانشمندان در زمين به دنبال كشف ناشناخته‌ها مي‌روند

دانشمندان در يك برنامه جديد اكتشافي در نظر دارند با استفاده از پرتوهاي ليزري در زمين به كشف ناشناخته‌ها بپردازند.

به گزارش سرويس علمي ايسنا، محققان درصدد هستند با ليزرهاي زميني به كنكاش و بررسي هسته‌هاي ستارگان و سيارات غول پيكر بپردازند. اين ليزرها همچنين مي‌توانند درون سلاح‌هاي هسته‌اي را بشكافند و ويژگي‌ها و خصوصيات آنها را شناسايي كنند.

آزمايشات اوليه در يك آزمايشگاه ملي جديد در آمريكا انجام خواهد گرفت. در اين آزمايشگاه تاسيساتي وجود دارد كه به كمك آن مي‌توان هيدروژن را تا رسيدن به جرم مس فشرده كرد.

دانشمندان دانشگاه كاليفرنيا در اين تحقيق مي‌گويند: بيشتر سياراتي كه ما مي‌شناسيم خارج از منظومه شمسي هستند و بسيار بزرگ و عجيب به نظر مي‌رسند اما شايد اين منظومه سياره‌اي ما است كه اندكي عجيب‌تر از بقيه منظومه‌ها و در واقع استثنايي است. با اين حال دانشمندان مطالعات خود براي كشف دنياهاي بيگانه و ناشناخته را آغاز كرده‌اند و البته ابتدا از سياره‌ي خودمان يعني زمين. سياره‌اي كه فشار داخلي آن حدود 5/3 ميليارد بار بيشتر از سطح آن است.

پس از آن دانشمندان مطالعه روي سياره مشتري يعني بزرگترين سياره خاكي در منظومه خورشيدي را آغاز مي‌كنند.

جابجايی قطبهای مغناطيسی زمين

دانشمندان ا ز ديرباز ميدانستند که قطب مغناطيسي زمين حرکت ميکند. جيمز روس(james ross نخستينن فردي بود که محل قطب شمال را تعيين نمود وي اينکار را در طي سفري خطرناک که سبب شده بود چهار سال در يخهاي قطب به دام بيافتد انجام داده بود . در سال 1904روالد اماند سون دوباره محل قطب شمال را تعيين نمود ومتوجه شد که محل قطب شمال به اندازه50 کيلومتر جابجا شده است در نقشه زيرجابجايي محل قطب در طي سالهاي مختلف نشان داده شده است.همانطور که در نقشه هم معلوم است سرعت حرکت قطب اوايل هر10کيلومتر در يک سال بود و بعدها به 40کيلومتر در سال رسيد.

 

 

آيا روزی ممکن است ميدان مغناطيسی زمين کاملا از بين برود؟

وقتی انجمن زمين شناسی ايالت متحده امريکا از کم شدن دور زدن عقربه مغنا طيسی در افريقا به اندازه ۱/. درجه کم شده و ميدان مغنا طيسی ۱۰درصد از قرن نوزدهم ضعيفتر شده برای جرايد اين سوال پيش امد که ايا ممکن است روزی ميدان مغناطيسی زمين از بين برود.

در جواب اين سوال پروفسور گری گلاتز ماير (gary Gratsmaier) از دانشگاه کاليفرنيا ميگويد با توجه به مطالعه مغناطيس در زمانهای گذ شته (علمpaleomagnetism) می بينيم که ميدان مغناطيسی در اعصار گذشته گاهی در حال افزايش وگاهی در حال کاهش است ودر واقع امروزه کره زمين دارای بيشترين شدت ميدان مغناطيسی خوددر تاريخش است.

هرگاه در نقطه ای از کره زمين مقدار کميتهای مغناطيسی (انحراف مغناطيسی-ميل مغناطيسیـ مولفه افقی بردار مغناطيسی) بطور فاحشی با نقا ط مجاورش فرق کند اصطلاحا گفته می شود که نا هنجاری مغنا طيسی اتفاق افتاده و احتمالادر ان نقطه از زمين مخازن ارزشمندی از سنگهای معدن مغنا طيسی مانند سنگ اهن وجود دارد. استفاده از اين روش در کشف ذخاير معدنی بسيار مفيد است.

معمولا مقدار سه کميت مغنا طيسی  در طی روز وسال تغييرات جزئی دارند . ولی گاهی اوقات در ميدان مغناطيسی ودر نتيجه در مولفه های ان(سه کميت) به مدت ۶ يا ۱۲ ساعت تغييرات ناگهانی رخ می دهد که اصطلاحا به ان توفان مغناطيسی می گويند اين توفانها معمولا هر ۵/۱۱سال تکرار می شوند .و بسيار جالب است که پديده هايی مانند شفقهای قطبی و لکه های خورشيدی و انتشار موجهای راديويی نيز دارای دوره های ۵/۱۱ ساله هستند.که نشان دهنده ارتبا ط بين انها است.