شگفتی ها و تازه های فیزیک

این صخره کیهانی وسیع 600 کیلومتری نمونه ای مناسب از اجرام کیهانی است که فرایند تبدیل شدن به یک سیاره را آغاز کرده است اما هرگز آن را به پایان نبرده و در حد یک اخترک باقی مانده است. دانشمندان مدلی سه بعدی از این جهان کوچک انگور مانند ارائه کرده اند و در کنار آن اطلاعات جدید به دست آمده از هابل می تواند خصوصیات سطح این اخترک از قبیل حفره های بزرگ برخوردی موجود بر روی آن را تعیین کند.

این اطلاعات جدید در عین حال می تواند به ایجاد درکی درست از چگونگی تشکیل سیاره ها در دوره های ابتدایی جهان منجر شود. بریتنی اشمیت محقق دانشگاه کالیفرنیا که رهبری پروژه مطالعه بر روی پالاس را به عهده دارد، درباره این اخترک می گوید: "پالاس قطعه ای بی نظیر از پازل بزرگ شکل گیری منظومه خورشیدی است."

اخترک پالاس که در جایی در حدود 400 میلیون کیلومتری از خورشید، در میان مدارهای مریخ و مشتری قرار گرفته است، دومین جرمی است که در کمربند اصلی اخترکها کشف شده است. تنها اخترک شناخته شده ای که از پالاس بزرگتر است اخترک سرس است و اخترک وستا نیز با وجود اینکه از ابعاد کوچکتری برخوردار است بسیار فشرده تر از پالاس است.

بر اساس نظریه های موجود، سیاره ها در اثر تراکم صخره ها و غبارهایی که در اطراف ستاره های تازه متولد شده وجود دارند رشد کرده و شکل می گیرند. همچنین برخورد میان توده های ماده می تواند باعث شکل گیری مواد بزرگتری شود. به تدریج برخی از این توده مواد به اندازه ای بزرگ و داغ می شوند که فرایند متمایزسازی را آغاز کنند، فرایند لایه سازی که طی آن مواد سنگین تر به سمت مرکز حرکت کرده و هسته را تشکیل می دهند.

اخترک پالاس در کمربند اخترواره های منظومه خورشیدی

به گزارش مهر، اینگونه به نظر می رسد که این فرایند در اخترک پالاس با تغییری عمده مواجه شده است اما در عین حال شکل نامتعارف این اخترک نشان می دهد پالاس هرگز حرکت به سوی کامل شدن را به اتمام نرسانده است.

تصاویر کدر به دست آمده از هابل نشان می دهد ماده معدنی هیدرات بر روی سطح این اخترک وجود دارد. همچنین دانشمندان معتقدند در صورتی که این اخترک در سالهای اولیه کمربند اخترواره ها شکل گرفته باشد به احتمال قوی باید مقادیر زیادی از آب یا یخ را در خود پنهان کرده باشد. از دیگر موادی که احتمال وجود آن بر روی این اخترک وجود دارد صخره های سیلیکاتی است. به گفته دانشمندان وجود آب یا ذرات یخی در این اخترک می تواند دلیل مناسبی برای توضیح پایین بودن غیر عادی جرم این اخترک باشد.

 بر اساس گزارش بی بی سی، سازمان ناسا فضاپیمایی را برای بازدید از سرس و وستا به کمربند اخترواره ها ارسال کرده است که در سال 2011 به این دو اخترک خواهد رسید. مطالعه بر روی پالاس در برنامه ناسا قرار ندارد اما اشمیت امیدوار است مطالعات بیشتر و جلب توجه دانشمندان نسبت به اخترکها بتواند زمینه بررسی های دقیق تر را بر روی این اخترک شگفت انگیز به وجود آورد.