گودال غول آسای وولف کریک، در حاشیه بیابانی کوچک در غرب استرالیا واقع شده است. قطر آن 853 متر و عمقش 46 متر است. گمان می رود که در حین تشکیل، عمق آنها دو برابر میزان کنونی اش بوده اما به مرور زمان و در قرنها، شن آنرا پر کرده است. از ماده شهابسنگی که چنین دهانه ای را ایجاد کرده و احتمالاً با گلوله های رسی یافت شده در منطقه ارتباطاتی دارد؛ اطلاعات اندکی در دست است. این گلوله ها، از اکسید آهن ساخته شده و در حدود 250 کیلوگرم وزن دارند. دیواره های گودال، سنگی بوده و اغلب از جنس کوارتز است.

احتمال می رود که شهابسنگی که چنین دهانه ای را ایجاد کرده؛ نیرویی معادل 50,000 تن داشته و زمان برخورد را نیز دانشمندان کمتر از 300,000 سال پیش می دانند. تا سال 1947، کسی از وجود آن اطلاعی نداشت و در جریان یک نقشه برداری هوایی کشف گردید.
نام این گودال، از نام مکتشف و سیاح محلی، رابرت وولف آمده است. او، شهرک هالس کریک را بنانهاد و رودی را که از نزدیکی آن منطقه می گذشت را نیز کشف کرد؛ رودی که هم نام گودال وولف کریک است. به دلیل بستر آبی که در زیر خاک وجود دارد، درون گودال از سرسبزی بیشتری نسبت به اطراف برخوردار است. البته این آب، کاملاً متعفن و غیرقابل شرب است.
اطلاعات بیشتری از آنچه در اینجا نوشتم از این گودال در دست نیست. برخورد عامل این عارضه، مرگ و میر شدیدی را در دوره پلیستوسن (عهد چهارم زمین شناسی) ایجاد نکرده و تغییرات جهانی ای را نیز در پی نداشته است. دلیل بارز بودن آن نیز، قرار گرفتن آن در مکانی کاملاً دورافتاده است. بیابان پیرامون آن، بکر و دست نخورده است و تقریباً مورد بررسی و تحقیق نیز قرار نگرفته است. هنوز نواحی ناشناخته ای در زمین ما وجود دارد که انتظار رسیدن ما را می کشند؛ گودال وولف کریک، خود نشان دهنده این موضوع است.